Hunting Zombies

birth of an rpg

Don’t worry

Δε σας ξεχάσαμε. Μην ανησυχείτε. Θα επανέλθουμε σύντομα με ανανεώσεις.

Απλά πήξαμε λιγάκι όλο αυτό τον καιρό.

Cheers!

Advertisements

September 3, 2008 Posted by | 1 | Leave a comment

Let’s Play Ball!!!!

Ναι, μου πήρε κάνα μήνα να ξανακάνω ποστ σε αυτό το ιστολόγιο. Αλλά το έκανα. Δυστυχώς για εσάς δε θα συνεχίσω σε αυτό το ποστ την ιστορία που έχω αφήσει σε ένα τερατώδες cliffhanger (λίγο πριν τη μάχη). Αφορμή για αυτό το ποστ είναι η εκδήλωσή μας. Ένα μαζικό session λίγο μετά το Πάσχα για να φτιάξουμε λίγο την ιστορία του μετά-ζομποϊού κόσμου μας και να περάσουμε καλά. Έτσι κι αλλιώς, το ιστολόγιο είχε ως αιτία αυτό το καταραμένο το RPG, το Zombie Hunters. Όσοι πιστοί προσέλθετε. (ενημερώστε όμως πρώτα…)

 Reduced: 85% of original size [ 600 x 244 ] – Click to view full image

Αποστολή: Το Μεγάλο Ντέρμπι

ΑΝΣΚ: Ασφάλιση του γηπέδου Γεώργιος Καραϊσκάκης.

Κέντρο Επιχειρήσεων: Safe-Village-1

Το γήπεδο Γ. Καραϊσκάκης επελέγη ως κατάλληλος χώρος για την δημιουργία δευτερευούσης βάσης των Ζόμπι Χάντερς. Η βάση αυτή θα χρησιμοποιηθεί ως βοηθητικό κέντρο επιχειρήσεων και ως μελλοντική διέξοδος προς την θάλασσα.

Για τον σκοπό αυτό αποφασίστηκε η έναρξη των προβλεπομένων ενεργειών για την κατάληψη του παραπάνω χώρου. Οι ενέργειες αυτές είναι:

  • Αναγνώριση της παρούσας κατάστασης του χώρου και της γύρω περιοχής.
  • Διασφάλιση όλων των απαραίτητων εφοδίων και πυρομαχικών για την αποστολή.
  • Εξασφάλιση ασφαλούς μεταφοράς για τις ομάδες που θα λάβουν μέρος.
  • Εξουδετέρωση όλων των απειλών που βρίσκονται στον χώρο και προετοιμασία του εδάφους για την δημιουργία της βάσης.

Πιστεύεις ότι μπορείς να βοηθήσεις? Δείξε μας πόσο ικανός/ή είσαι στο να κρατάς τους νεκρούς… νεκρούς.

Δ/κτης
Captain Anetilas
Οδηγίες προς ναυτιλομένους:

Λεπόν. Όσοι ενδιαφέρεστε:
– Θα το σκεφτείτε καλά ότι θέλετε
– Θα μας ενημερώσετε πως θέλετε
– Θα σκεφτείτε ένα χαρακτήρα. Τα πάντα. Background, γνώσεις, αγάπες, μίση, τι ταινίες του αρέσανε.
– Θα βρείτε κι ένα theme song για αυτό το χαρακτήρα.
– Θα γράψετε μια ιστορία για το χαρακτήρα (όπυ φαίνεται καθαρά η ποζεριά του), min 200 λέξεις και θα μας τη στείλετε μαζί με το background του.
– Θα φτιάξετε το χαρακτήρα όπως σας δείχνει ΕΔΩ και θα μας το στείλετε κι αυτό (ζάρια θα σας αφήσουμε να ρίξετε μόνοι σας – είδατε καλοί που είμαστε; )
– Όλα τα παραπάνω θα πρέπει να τα έχετε κάνει μέχρι την Κυριακή των Βαϊων (δε θυμάμαι πότε πέφτει, δε με νοιάζει)

Διευκρίνισεις:
– Όπλα θα σας δώσουμε εμείς. Λοιπό εξοπλισμό μπορείτε να μας στείλετε τι θέλετε και θα σας πούμε τι θα κρατήσετε.
– Το ηβέντ θα λάβει χώρα το πρώτο Σ/Κ μετά το Πάσχα, νομίζω 3-4 Μαϊου. Για να μην κανονίσετε τίποτα άλλο.
– Το background του χαρακτήρα είναι απείρως σημαντικότερο από τα στατιστικά. Σκεφτείτε ότι αυτό σας δίνει τα Action Points. Οπότε, no background no pozeria

Λετς κικ σαμ άσσιζ. Πλέη μπωλ!!!!!

March 19, 2008 Posted by | Zombie Hunters, the rpg | , , , , | Leave a comment

Αυξάνεστε και πληθύνεστε (ελεγχόμενα)

disclaimer: Ως blog δεν έχουμε τίποτα με τους Εβραίους. Απλά ο Μάντουρας είναι κομματάκι αντισιωνιστής και Ελληνάρας. Για αυτό παρακαλούμε να μη μας καταγγείλετε. Μια ιστορία γράφουμε οι καημένοι.

(ξαναματασυνεχίζουμε από το προηγούμενο)

Η φαγούρα στο λαιμό σου γίνεται πιο έντονη και με δυσκολία συγκρατείς το χέρι σου να μην ξύσει την πληγή. Η προσπάθεια σε έχει απορροφήσει τόσο, ώστε δεν ακούς τον Μάντουρα που τόση ώρα σου μιλάει. Είναι όμως αρκετά ήσυχα εδώ πάνω. Και η Αθήνα φαίνεται τόσο γαλήνια όπως πάντα. Από ψηλά νόμιζες πάντοτε πως ήταν απλά μια μοκέτα, χωρίς ζωή. Τώρα φαίνεται πως η παρομοίωση πήρε σάρκα και όστα. Γκρίζα σάρκα και σάπια οστά. Ο Μάντουρας συνέχιζε:

“…ρω τι γίνεται με το Στρατό. Χθες το βράδυ έβλεπα λάμψεις και άκουγα βροντές από τη μεριά του Συντάγματος, αλλά σταμάτησαν πριν ξημερώσει. Να δούμε τι θα φανεί σήμ… Εεεε!Με προσέχεις καθόλου που σου μιλάω; Συνέχισε έτσι και τον επόμενο Εβραίο θα τον καταλάβεις αφού σου έχει κόψει το κεφάλι.” Τα μάτια του πέφτουνε στην πληγή σου και μεγαλώνουν τόσο που νομίζεις ότι θα πεταχτούνε και θα σε χτυπήσουνε στο λαιμό. “Τι σκατά έχεις εκεί; Τέτοιος στο έκανε; Και γιατί τόσην ώρα δεν έχειςβάλει κάτι πάνω; Θες να πεθάνεις; Ή χειρότερα, θες να γίνεις τέτοιος;”

Με γρήγορες κινήσεις ανοίγει τη Hello Kitty στα δύο και βγάζει από μέσα ιώδιο, γάζες και έναν αντιτετανικό ορό. Αφού σου ξεπλύνει την πληγή με οινόπνευμα που είχε δίπλα του βάζει με λίγο βαμβάκι ιώδιο και σε τυλίγει γερά με μια γάζα. Όσο σου παρέχονταν οι πρώτες βοήθειες (που με την καθυστέρηση ήταν περίπου τέταρτες) προσπαθούσες να καταλάβεις γιατί τόση ώρα δεν έκανες κάτι ο ίδιος. Καμιά λογική εξήγηση όμως δε σε ικανοποιεί και το αφήνεις να πέσει.

“κρρρρτ! κρρρρτ! χσσσσς!…νεί κανείς; Επαναλαμβάνω, με λαμβάνει κανείς; Απαντήστε γιατί χανόμαστε!”

Ο ασύρματος της αστυνομίας που καθόταν τόση ώρα σιωπηλός πάνω σε μια κούτα ΝΟΥΝΟΥ ξαφνικά αναθάρρησε και άρχισε να φτύνει πανικό. Ελεγχόμενο πανικό όμως. Ο σωματώδης οικοδόμος τον πιάνει και προσπαθεί να απαντήσει. “Έλα πατριώτη. Σε ακούμε! Πού είσαι να έρθουμε; Δόξα τω Θεώ, κι άλλος ζωντανός!”

Η κακή διάθεση που είχες υποχωρεί μαζί με τη φαγούρα στο λαιμό σου. Τελικά είστε περισσότεροι από δύο. Και σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι! Αν καταφέρνατε να μαζευτείτε και να οργανωθείτε θα αυξάνονταν κατά πολύ οι πιθανότητες επιβίωσης. Ο Μάντουρας σε κόβει από τις σκέψεις σου, πάλι, και σε τραβάει από το χέρι να σηκωθείς.

“Έλα πατριώτη, ξέρω που είναι. Δεν είναι πολύ μακριά. Άρπα το λοστάρι και πάμε να τον μαζέψουμε.” Κάνεις όπως σου λέει. Ο λοστός σου φαντάζει πολύ πιο εύχρηστος και αποτελεσματικός από το χασαπομάχαιρο, το οποίο περνάς στη ζώνη σου έτσι κι αλλιώς. Φοράς και τη σάκα με τις προμήθειες και τρέχεις να προλάβεις το Μάντουρα.

Σε κατεβάζει από το λόφο προσεκτικά και ξαναμπαίνετε σε κατοικημένη περιοχή. Ο ήλιος είναι ακόμα ψηλά, πάνω από τα Τουρκοβούνια, όταν στρίβετε σε ένα στενό του Ψυχικού. Στα κάγκελα ενός σπιτιού βρίσκονται καρφωμένα κάποια ζόμπι, πιθανόν προϊόν της αντίστασης κάποιου κατοίκου. Μιας αντίστασης όμως που δεν κράτησε πολύ. Η πόρτα του σπιτιού είναι ανοιχτή (σπασμένη για την ακρίβεια) και το ξεραμένο αίμα που κύλησε μοιάζει με τεράστια γλώσσα, που σας τη βγάζει το σπίτι. Το προσπερνάτε γρήγορα, μην τυχόν και ξεράσει τίποτα αχώνευτο. Το πεζοδρόμιο όμως που βρίσκεστε δεν είναι και σε ευτυχέστερη κατάσταση. Άνθρωποι (όχι πια) με τις κοιλιές τους ανοιγμένες και τα σωθικά τους άφαντα, άνθρωποι (οχι πια) κομένοι στα δύο, παιδιά (όχι πια) με το πρόσωπο κιμά και χωρίς τα χέρια τους…

Και στο βάθος κήπος. Ένας καμένος κήπος βασικά. Μπροστά από ένα καμένο σπίτι και κάτω από δύο καμένα αυτοκίνητα. Το μαύρο κυριαρχεί. Σύμφωνα με το Μάντουρα, εκεί πρέπει να είναι και ο επιζών. Ένας πυροσβέστης σου λέει και αρχίζει να ψάχνει για οτιδήποτε κινούμενο. Κάνεις το ίδιο και κερδίζεις. Βλέπεις κάτι να κουνιέται πίσω από μια κολώνα. Μαύρο κι αυτό, όπως και ο χώρος. Περπατάει κανονικά, οπότε αποκλείεις το ζόμπι και του φωνάζεις. Κερδίζεις μια φάπα από το Μάντουρα για αυτό, αλλά πέτυχες το σκοπό σου. Η μαύρη φιγούρα σας πλησιάζει και σηκώνει τα χέρια της.

“Γεια σου πατριώτη! Χαίρομαι που βλέπω κι άλλον ζωντανό!” τον χαιρετάει ο Μάντουρας.

“Γεια. Πύρρος εδώ. Μήπως είδατε ένα πυροσβεστικό και άλλους πέντε πυροσβέστες; Ορκίζομαι ότι ήταν μαζί μου πριν λίγο.”

Ετοιμάζεσαι να του απαντήσεις αρνητικά, όταν ακούς το γνώριμο πια εκνευριστικό σούρσιμο στα αριστερά σου.

Είναι πέντε πυροσβέστες. Χωρίς το πυροσβεστικό…

(to be continued)

February 15, 2008 Posted by | zombie story | , , , | 3 Comments

Για να οργανωνόμαστε λιγάκι

(ξανασυνεχίζουμε από το προηγούμενο)

Η στροφή σε βγάζει στη γνώριμη μικρή πλατεΐτσα. Τα λεωφορεία είναι σταματημένα αλλά οι επιβάτες δε διαμαρτύρονται για την καθυστέρηση. Όχι πως τους νοιάζει άλλωστε. Έχουν άλλα να σκεφτούν, όπως το πώς να ξεγελάσουν τον Άγιο Πέτρο για να τους μπάσει από την Πύλη. Κοιτάς προσεκτικά μέσα μην τυχόν και κάποιος από αυτούς δε μιλάει με τον Άγιο. Κανένας “χασάπης” εδώ. Πάλι καλά.

Ακόμα καλύτερα, κάποιοι από αυτούς είχαν σακίδια. Μια κοπελιά για την ακρίβεια. Μια Hello Kitty ροζ σάκα. Προβληματίζεσαι λίγο, αλλά το μέγεθος είναι ιδανικό. Δεν είναι ώρα για ντροπές. Έτσι κι αλλιώς είσαι μάλλον ο τελευταίος. Προσπαθείς να αγνοήσεις το αιματοπνιγμένο κουφάρι της μικρής όσο βγάζεις την τσάντα από πάνω της και αδειάζεις το περιεχόμενο στο δρόμο. Τα δύο σάντουϊτς τα ξαναχώνεις μέσα. Δεν είναι αρκετά.

Η τύχη σου κρατάει ακόμα πάντως, γιατί το μίνι μάρκετ στη γωνία είχε προλάβει να ανοίξει. Και θα παραμείνει ανοιχτό εις τον αιώνα τον άπαντα. Ή μέχρι να μείνει από στοκ. Τρέχεις γρήγορα μέσα, αλλά σταματάς. Η προσοχή είναι το πρώτο σου μάθημα. Δε φαίνεται να κινείται κάτι. Μια χαρά. Όχι ψέματα. Κάτι κινείται, αλλά δεν το πήρες είδηση. Πέφτει πάνω σου και τα χέρια του ψαχουλεύουν τον πληγωμένο σου λαιμό. Το χασαπομάχαιρο ήταν σε ετοιμότητα (δόξα τω Θεώ!) και το καρφώνεις με μανία όπου βρεις, κατά προτίμηση στο ζόμπι. Κάποια τυχερά χτυπήματα στο κεφάλι και το στήθος το κάνουν να πέσει στα γόνατα και μετά μπρούμυτα στο πάτωμα. Το κλωτσάς μια, έτσι για το καλό και συνεχίζεις στα ενδότερα ΠΟΛΥ προσεκτικά.

Δεν έχεις πολλές απαιτήσεις. Θες φαγητό που θα κρατήσει. Κονσέρβες. Κάνα καπνιστό. Και νερό. Όσο μπορείς να κουβαλήσεις. Τα αναψυκτικά αργότερα. Με την οξύτητα που έχουν θα κρατήσουν περισσότερο από τα ζόμπι. Η τσάντα γεμίζει και ετοιμάζεσαι να βγεις όταν μια ιδέα φωτίζει στο νου σου. “Βρε λες;”

Πηδάς τον πάγκο του ταμείου και κοιτάς τα ράφια του. Ναι! Έχει ένα. Ένα Smith & Wesson Model 686-P σε περιμένει. Και δίπλα του ένα κουτί με καμιά εικοσαριά σφαίρες. Τι τύχη! Τώρα αν είχες ξαναχρησιμοποιήσει περίστροφο, όλα θα ήταν καλύτερα. Βάζεις αυτό που νομίζεις πως είναι η ασφάλεια και το περνάς στη ζώνη σου. Τύφλα να έχει ο Επιθεωρητής Κάλαχαν! Τώρα νιώθεις πιο έτοιμος από ποτέ. Και νιώθεις και μια φαγούρα στο λαιμό. Εκεί που σε δάγκωσε ο ζόμπης.

Διάολε. Δεν πρέπει να μολυνθεί. Παρακαλάς να μην έχει ήδη συμβεί κάτι τέτοιο και, αλαφιασμένος, ορμάς στο διπλανό φαρμακείο. Ίχνος δεν υπάρχει από τη φαρμακοποιό ή τον άντρα της, αλλά δε σε νοιάζει. Αυτό που σε καίει τώρα είναι να βρεις οινόπνευμα, ιώδιο, γάζες, κάναν αντιτετανικό (αν και σίγουρα δεν είναι τέτανος αυτό που έχει το πράμα). Χώνεις ότι μπορείς να χωρέσεις στην τσάντα και πας να την κλείσεις, όταν ακούς ξανά ένα εκνευριστικό σύρσιμο από την πόρτα. Τώρα που προσέχεις περισσότερο είναι πάνω από ένα εκνευριστικό σύρσιμο. Η υποψία επιβεβαιώνεται όταν στρίβεις.

Τρία ζόμπι στριμώχνονται στη στενή, είναι αλήθεια, είσοδο του φαρμακείου. Και έχουν εστιάσει όλο τους το “είναι” σε σένα. Οι στιγμές παγωμάρας περνάνε γρήγορα και βγάζεις το πιστόλι για να τους στείλεις στο διάολο.

κλικκλικκλικκλικ

Βλάκα! Την ασφάλεια. Την ασφάλεια γρήγορα! Φαίνεται τόσο εύκολο στις ταινίες. Παλεύεις με το κουμπάκι και τα ζόμπι σέρνουν τα κουφάρια τους πιο κοντά σου. Τα χέρια σου τρέμουν από την αδρεναλίνη και τα αυτιά σου έχουν φουντώσει. Ή τώρα ή ποτέ. Επιτέλους.

Σηκώνεις το πιστόλι και πυροβολείς. Ένα ζόμπι πέφτει χάμω με μια τρύπα στο κρανίο του. Μια τρύπα που έγινε από πίσω, με άλλα λόγια όχι από σένα. Το κουράγιο προστίθεται σε αυτά που νιώθεις αυτή τη στιγμή και ορμάς σε ένα από τα άλλα δύο με το χασαπομάχαιρο την ώρα πουμε την άκρη του ματιού σου βλέπεις μια βαριοπούλα να συνθλίβει το κεφάλι του δεύτερου, διακοσμώντας το φαρμακείο με λίγα ακόμα μυαλά.

Προέκταση της βαριοπούλας είναι ένα μυώδες χέρι και προέκταση του χεριού ένα γεροδεμένο σώμα. Σε βοηθάει να ξεμπλέξεις με το τρίτο ζόμπι και σε χαιρετάει.

“Γεια χαρά πατριώτη. Βαγγέλης εδώ. Βαγγέλης Μάντουρας. Φαίνεται πως ο Γέροντας είχε δίκιο. Έλα. Έχω ασφαλές μέρος κοντά…

(to be continued also…)

Φαγητό, νερό, ιατροφαρμακευτικό υλικό, ΟΠΛΑ, ασφαλές μέρος, παρέα. Δε χρειάζεσαι πολλά. Α! και εξάσκηση.

February 7, 2008 Posted by | Zombie Hunters, the rpg, zombie story | , , | 3 Comments

Η αρχή του πολιτισμού.

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Τα δόντια του ζόμπι καρφώνονται στο λαιμό σου. Φαίνεται πως θα πεθάνεις. Η αδρεναλίνη όμως έχει άλλη άποψη. Μαζεύεις όση δύναμη έχεις, δυναμωμένος από τον πόνο και το φόβο του θανάτου και σπρώχνεις τον πρώην χασάπη μακριά από το λαιμό σου προτού τα δόντια του χωθούν πολύ βαθιά στη σάρκα σου. Δεν έχει συνηθίσει φαίνεται τη νέα του κατάσταση, γιατί χάνει την ισορροπία του και ξαπλώνει φαρδύς πλατύς στα πλακάκια. Ένα χασαπομάχαιρο τραβάει την προσοχή σου. Με τη σειρά σου, το τραβάς κι εσύ από την τάβλα που ήταν καρφωμένο και πετάγεσαι τρέχοντας έξω.

Και τώρα; Τι κάνεις…;

Έλα ντε! Πρέπει να επιβιώσεις. Δεν είναι στη φύση σου να κάτσεις να αποθάνεις σαν το σκυλί στ’αμπέλι. Χρειάζεται να προμηθευτείς τα απαραίτητα. Τροφή, νερό, φροντίδα για την πληγή σου, ίσως ένα καλύτερο όπλο από το μαχαίρι. Κάτι μακρύτερο. Και πάνω από όλα, χρειάζεσαι βοήθεια. Έναν ακόμα ζωντανό. Στρίβεις στη γωνία και αρχίζεις την πραγματική περιπέτεια της ζωής σου…

Είναι πράγματι σαν να ξεκινάει ο πολιτισμός από την αρχή, αλλά σε άλλα πλαίσια. Ας κάτσουμε να το σκεφτούμε λιγάκι. Αρχικά ήταν οι πίθηκοι (ΝΑΙ, είμαστε οπαδοί της εξέλιξης). Καλά, ας αφήσουμε τους πιθήκους και ας πιάσουμε τους Homo Sapiens. Νομαδικές φυλές, ολιγάριθμες κοινότητες που μετακινούνταν από περιοχή σε περιοχή αναζητώντας τα απαραίτητα για να ζήσουν. Η ανάγκη να προστατευτούν τους ώθησε να δημιουργήσουν αυτές τις κοινότητες. Η ισχύς εν τη ενώσει. Μικρότερες κοινότητες καταλάβαιναν την ανάγκη μεταξύ τους συνεργασίας και ενώνονται σε μεγαλύτερες. Κάποιες βρίσκουν ένα όμορφο μέρος κοντά σε νερό και άλλες πηγές, προστατευμένο και καλλιεργούν τη γη. Ίσως να φτιάχνουν και πρόχειρες οχυρώσεις για να προστατευθούν από αγρίμια ή εχθρικές φυλές που θέλουν το νερό τους. Όσο καλύτερα και ασφαλέστερα ζουν εκεί τόσο αυξάνεται και ο αριθμός άλλων ατόμων που θα θέλουν να ζήσουν μαζί τους. Ο μικρός οικισμός γίνεται πλέον μια πόλη όπου ζουν τεχνίτες, παραγωγοί, πολεμιστές. Και αυτή η πόλη ψάχνει επικοινωνία με άλλες πόλεις. Ο πολιτισμός έχει μπει στο δρόμο του.

Χρειάζεται να κάνουμε παραλληλισμό με την κατάσταση που έχουμε τώρα; Μάλλον ναι… Λοιπόν, οι επιζώντες αρχικά τα βγάζουν πέρα μόνοι τους. Συναντώντας άλλους όμως συνεργάζονται και μετακινούνται συνεχώς από ασφαλές μέρος σε ασφαλέστερο μέρος φροντίζοντας για προμήθειες και προστασία από τα ζόμπι (πρώτοι νομάδες). Οι ομάδες αυτές μεγαλώνουν συνεχώς μέχρι που φτάνουν σε ένα σημείο όπου είναι αρκετά δυνατές για να αντιμετωπίσουν τη μέση ζομποαπειλή. Βρίσκουν λοιπόν ένα καλό μέρος και αρχίζουν να το οχυρώνουν (πρώτοι οικισμοί). Σιγά σιγά είτε ψάχνουν είτε τους βρίσκουν άλλοι επιζώντες, μεμονωμένοι ή σε ομάδες και ο πληθυσμός του οικισμού αυξάνεται. Οι οχυρώσεις βελτιώνονται και ο οικισμός είναι πλέον μια αυτάρκης μικρή πόλη μέσα στα ερείπια. Ο πολιτισμός έχει ξαναμπεί στο δρόμο του.

Μια τέτοια κοινότητα έχει ξεκινήσει στα Σεπόλια, υπό την αρχηγία του Captain Anetilas (περισσότερα για αυτόν στο μέλλον). Είναι το Safevillage-1 και αντιστέκεται και θα συνεχίσει να αντιστέκεται στους κατακτητές ζόμπι. Πολύ καλά οργανωμένο, με προμήθειες για μήνες πολιορκίας, ασφαλίζει συνεχώς την περιοχή γύρω του. Παράλληλα ψάχνει για ζωντανούς σε μια προσπάθεια να αυξήσει την ισχύ του και να αναγεννήσει την κοινωνία. Αν όλα πάνε καλά, σε μερικά χρόνια θα μπορέσει να στήσει περισσότερες κοινότητες και να έρθει σε επικοινωνία με άλλες που ήδη υπάρχουν.

Αλλά για την ώρα, πρέπει να επιζήσει.

January 26, 2008 Posted by | Zombie Hunters, the rpg | , , | Leave a comment

Είναι επιδημία! Είναι παντού! Τρέξτεεεε…

Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον προγραμματάκι. Λέγεται Zombie Infestation Simulation. Αυτό παρουσιάζει με σχετικά απλό τρόπο την εξάπλωση μιας “επιδημίας” ζομποϊού σε μια τυχαία πόλη. Τα ζόμπι (άσπρες κουκίδες) ξεκινάνε από ένα τυχαίο σημείο και περιφέρονται τυχαία στους ανοιχτούς χώρους της πόλης. Όταν συναντήσουν υγιή άνθρωπο (ροζ κουκίδα) τον κάνουν κι αυτόν ζόμπι γιατί νιώθουν μοναξιά. Όταν υγιείς άνθρωποι (οι οποίοι επίσης περιφέρονται σαν τις άδικες κατάρες) αντιληφθούν ότι βρίσκονται κοντά σε ένα ή περισσότερα ζόμπι κάνουν κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Πανικοβάλλονται (ανοιχτή ροζ κουκίδα). Αρχίζουν και κινούνται γρηγορότερα προς τυχαίες κατευθύνσεις. Αν φυσικά τους πιάσουν τα ζόμπι, ξέρετε…περισσότερα ζόμπι.

Το πρόγραμμα κάνει φυσικά κάποιες παραδοχές. Οι άνθρωποι δεν αμύνονται, τα ζόμπι δεν πεινάνε, τα κτίρια δεν έχουν πόρτες. Παρόλα αυτά οδηγεί σε ορισμένα πολύ σωστά αποτελέσματα. Τρέξαμε το πρόγραμμα κάμποσες φορές (δεν είναι δύσκολο, απλά πατάς το z) και οδηγηθήκαμε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα (ίσως και λίγο αναμενόμενα).

Πρώτον. Αν τα ζόμπι δημιουργηθούν σε έναν κλειστό χώρο με λίγα υποψήφια θύματα και περιορισμένη δυνατότητα εξόδου, τότε η αρχική τους εξάπλωση είναι πολύ αργή. Σίγουρα, μέσα στο χώρο αυτό είναι βασιλιάδες, όμως πρέπει είτε να βγουν από εκεί είτε κάνας περίεργος να δαγκωθεί στην είσοδο του κτιρίου. Αν λοιπόν υπάρχει σωστή και γρήγορη αντίδραση (από την επίσημη Πολιτεία κατά προτίμηση – Στρατός, Αστυνομία, Πυροσβεστική κτλ) μπορεί η απειλή να απομονωθεί και να εξουδετερωθεί.

Δεύτερον. Άπαξ και τα ζόμπι βρεθούν σε ανοιχτό χώρο με πολύ κόσμο την έχουμε γαμεύσει. Μόνο πυρηνική μας λυτρώνει και ακόμα κι αυτή δε θα ξεπαστρέψει τους πάντες. Η αύξηση του αριθμού των ζόμπι σε χώρο με άμαχα (και ανυποψίαστα ίσως) πλήθη είναι γεωμετρική. Ο πανικός είναι σύμμαχός τους και βοηθάει στην αύξηση του bodycount, ενώ δεν επιτρέπει την αποτελεσματική άμυνα. Όταν ωστόσο τα ζόμπι γίνουν περισσότερα από τους κακόμοιρους τότε ο ρυθμός της αύξησης επιβραδύνεται και τα θύματα αυξάνονται με σχετικά σταθερό ρυθμό, αρκεί να βρίσκονται σε ανοιχτό χώρο και με πρόσβαση σε ζόμπι.

Τρίτον. Και σημαντικότερον. Οι συγκεντρώσεις των προς σφαγή σε ανοιχτούς χώρους είδαμε ότι είναι βούτυρο στο ψωμί των απέθαντων. Αν όμως μια ομάδα ανθρώπων βρίσκεται μέσα σε προστατευμένο χώρο, με δύσκολη πρόσβαση για τους ψόφιους, τότε αργούν πολύ να αποθάνουν. Άπαξ φυσικά και μπει ο ζόμπης εκείθε, κλάψτους.

Όπως όμως είπαμε, το πρόγραμμα κάνει κάποιες παραδοχές. Αν οι άνθρωποι αντιστέκονται και σκοτώνουν κι αυτοί ζόμπια, τότε η κατάσταση καλυτερεύει. Η εξάπλωση γίνεται πιο αργή και η ανθρωπότητα έχει τη δυνατότητα να οργανωθεί. Πώς να οργανωθεί; Σε μικρούς απομονωμένους θύλακες, καλά φυλασσόμενους και με άμεση απόκριση στις επιδρομές των σάπιων. Από εκεί κι ύστερα, θα αρχίσει η κίνηση προς τα έξω. Ακούγεται μάλιστα πως ετοιμάζεται κάτι τέτοιο στα Σεπόλια…

January 24, 2008 Posted by | ζομποθεωρίες | , , , | Leave a comment

The origin of … man

Ή μάλλον των ζόμπι. Γιατί ο άνθρωπος θεωρητικά ξέρουμε από πού μας έρχεται. Έτσι;

Σύμφωνα με το λεξικό της Οξφόρδης το ζόμπι είναι ένας νεκρός ο οποίος ανέλαβε μέσω μαγείας. Η λέξη είναι δυτικοαφρικανικής προέλευσης και ήταν το όνομα του “θεού ερπετό“. Αργότερα συσχετίστηκε με τους αγαπημένους μας απέθαντους, ίσως και από τα creole της Λουισιάνα (όπου το Βουντού εξασκούταν κατά κόρον) που είχε τη σημασία “φάντασμα”.

Η αλήθεια είναι πως τό ζόμπι έχει συνδεθεί άρρηκτα με τη θρησκεία Voodoo, η οποία ξεκίνησε να τελείται στη Δυτική Αφρική (West African Vodun), μεταφέρθηκε με τους σκλάβους στο Νέο Κόσμο (την Αμερική έτσι, όχι αυτόν στη Συγγρού) και εξελίχθηκε στο Αϊτινό Vodou και τοVoodoo της Λουισιάνας. Πράγματι, οι “ιερείς” του Voodoo, σύμφωνα με δοξασίες, μπορούν να ξαναζωντανέψουν ένα νεκρό σώμα και να πάρουν τη θέση της θέλησής του. Αυτό είναι αρκετά βολικό και όχι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Πόσα ζόμπι δηλαδή μπορεί να ελέγξει ένας πρακτικός του Voodoo; Άσε που ένα δυο τέτοια τα βγάζεις εύκολα από τη μέση μέχρι να μεταβιβαστούν οι εντολές…

Αν ήταν λοιπόν έτσι τα πράγματα δε θα υπήρχε ιδιαίτερος κίνδυνος. Θα βγάζανε οι bokor τα ζόμπι τους βόλτα κάθε απόγευμα για να κάνουν πιπί τους και να παίξουν με τα άλλα ζόμπι στο πάρκο. Ο κύριος Wade Davis όμως, είχε διαφορετική άποψη. Υποστήριξε ότι κάποιος ζωντανός μπορεί να μετατραπεί σε ζόμπι με τη βοήθεια δύο διαφορετικών σκονών. Η μία σκόνη τον φέρνει σε μια ημικατατονική κατάσταση, σχεδόν νεκροφάνειας για αρκετές ημέρες. Παρόλα αυτά, έχει συνείδηση της κατάστασής του. Η δεύτερη σκόνη σε βάζει σε μια ζομποκατάσταση χωρίς όμως να έχεις δική σου θέληση και έλεγχο των πράξεων σου.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι και πάλι δεν είναι τόσο επικίνδυνα τα πράγματα μιας και (στην πρώτη περίπτωση τουλάχιστον) δεν μπορείς να κάνεις και πολλά, πέρα από ααααααργκ! Ο κόσμος μας λοιπόν είναι ασφαλής από επιδημίες ζόμπι.

Ή μήπως όχι; Αυτές οι πρακτικές και τα αποτελέσματά τους μπορούν να έχουν χρήσιμες εφαρμογές σε κάποιους τομείς. Εκεί λοιπόν μπορούν να ποντάρουν ορισμένες χημικές, φαεμακευτικές (και στρατιωτικές) βιομηχανίες (ή ερευνητικά κέντρα) για να τροποποιήσουν τις ανθρώπινες ικανότητες χωρίς λοβοτομές και άλλες ιστορίες. Αν μάλιστα μπορούν να ελέγξουν ανθρώπινες θελήσεις…..Τέτοια πειράματα σίγουρα έχουν ξεκινήσει κάτω από συνθήκες απόλυτης μυστικοπάθειας. Τίποτα δε βγαίνει παραέξω.

Εκτός από κάποιο αποτυχημένο πείραμα. Ή ένα στέλεχος μικροοργανισμού. Και τότε αρχίζουν όλα… Προετοιμαστείτε, γιατί τα ζόμπι είναι κοντά. Και δε θα είναι κατατονικά.

January 17, 2008 Posted by | βασικά περί ζομπιών | , , , | Leave a comment

Να σας ζήσει! Είναι ζόμπι. (ή “Σκατά! Είναι ζόμπι)

Ξυπνάς ένα πρωί σαν όλα τα άλλα και, αφού ακολουθήσεις την καθιερωμένη ρουτίνα (πλύσιμο, καφεποσία κτλ), ανοίγεις λίγο την τηλεόραση για να περάσει η ώρα. Οι πρωινές ενημερωτικές εκπομπές λένε για κάτι παράξενες και πολύ βίαιες επιθέσεις. Δε δίνεις ιδιαίτερη σημασία καθότι κοιμάσαι ακόμα (ο καφές βοήθησε απλώς στο να ανοίξει εντελώς το ένα μάτι) και βγαίνεις να πας στη δουλειά σου.

…Παράξενη ηρεμία. Τα καταστήματα της γειτονιάς είναι σιωπηλά. Η πρέσσα του καθαριστηρίου ατμίζει μόνη της, τα ψυγεία στη ΔΕΛΤΑ της γειτονιάς σας χάσκουν μισάνοιχτα, ο μπαλτάς του χασάπη χωμένος στην ωμοπλάτη ενός πελάτη.

Μισό λεπτό. Κάτι δεν πάει και τόσο καλά εδώ. Ξανακοιτάς τον πελάτη (που σίγουρα δεν είχε δίκιο). Πέρα από την προφανή δολοφονία του, διαπιστώνεις ότι είναι πίσω από τον πάγκο. Καθώς έχεις κολλήσει εκεί, βλέπεις ότι φοράει και την ποδιά του χασάπη, μόνο που το αίμα εκεί πάνω δεν είναι κάποιου τετράποδου. Είναι δικό του.

Βγάζεις το κινητό σου για να καλέσεις την αστυνομία. Δεν απαντάει κανείς. Ξαναδοκιμάζεις, στρίβοντας το κεφάλι σου προς τον πρώην χασάπη. Έχει σηκωθεί και σε κοιτάζει με θολό βλέμμα. Το δέρμα του έχει μια καφεκίτρινη απόχρωση, σαν εμετός. Τα χέρια του απλώνονται προς εσένα και τα πόδια του φροντίζουν να σε πλησιάσουν αρκετά γρήγορα. Όταν σε πιάνει νιώθεις το ψύχος στα δάχτυλά του. Και μετά νιώθεις τον πόνο στο λαιμό σου από τα δόντια του. Συγχαρητήρια! Μόλις συνάντησες το πρώτο σου ζόμπι, και το τελευταίο, όπως φαίνεται…

Πώς διάολο βρέθηκε αυτό το πράμα όμως εκεί; Πώς έγινε ο χασάπης νεκροζώντανος; Τι θα απογίνεις εσύ τώρα που σε έφαγε; Οι σωστοί δημιουργοί (όπως προσπαθούμε να γίνουμε) έχουν απαντήσεις στα συγκεκριμένα ερωτήματα.

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων υπεύθυνος για τη ζομποποίηση είναι κάποιος ιός, ο οποίος είτε μετατρέπει τους ανθρώπους απευθείας σε ζόμπι είτε τους σκοτώνει πρώτα. Ο ιός αυτός συνήθως μεταδίδεται με τα σωματικά υγρά (αίμα, σάλιο). Συνήθως, όποιος δε φαγωθεί, ζομποποιείται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα στις κλασικές ταινίες “Braindead” του P.Jackson και “Night/Dawn/etc of the (living) dead” του spammer του είδους G.A.Romero. Στην πρώτη, η επιδημία προέρχεται από κάποιους ποντικούς της Σρι Λάνκα, ενώ στις υπόλοιπες είναι κάπως πιο φλου η προέλευση του ιού.

Το γνωστότατο βιντεοπαιχνίδι “Resident Evil” αλλά και το πολύ δυνατό “28 days later” πραγματεύονται τη δημιουργία του ιού, είτε από κάποια μεγάλη φαρμακευτική (Umbrella) είτε από κάποιο ερευνητικό ινστιτούτο. Ατονούν κάπως τα μέτρα ασφαλείας, πέφτει ένα δαγκωματάκι και τσουπ! έχουμε το πρώτο ζόμπι. Μετά, η αύξηση είναι γεωμετρική, μέχρι να γίνουν περισσότερα από τους ανθρώπους.

Τέλος, υπάρχει και η εκπληκτική ταινία “Undead” όπου (πηγαίνοντας το σενάριο του “Night of the living dead” ένα βήμα πιο μπροστά) μετεωρίτες από το διάστημα ζομποποιούν και χαοποιούν, ενώ μια παράξενη καυστική βροχή πέφτει με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Σαφώς και υπάρχει και πληθώρα άλλων ταινιών όπου δε δίνεται πειστική εξήγηση, απλά παρακολουθεί κανείς με ένα σακουλάκι ποπ κορν τη σφαγή.

Για τη δική σας ταινία διαλέγετε ό,τι θέλετε. Το πιο πιθανό είναι ότι δε θα δοθεί και ιδιαίτερη σημασία. Στην περίπτωση όμως που στήνεται κάποιο παιχνίδι, το οποίο θα κρατάει περισσότερο από 2 ωρίτσες (προφανώς), καλό θα είναι να έχει στηριχτεί σε κάποιο ιστορικό υπόβαθρο. Κάτι που θα αποκαλύπτεται σιγά σιγά και θα ξεκολλάει κάπως τους παίχτες από τις στεγνές δολοφονίες και θα τους αναγκάζει να ψάξουν λίγο παραπάνω για να δουν τι συμβαίνει.

Τι συμβαίνει αλήθεια;

January 9, 2008 Posted by | βασικά περί ζομπιών, ζομποθεωρίες | , , , | Leave a comment

Ο χρόνος φεύγει – τα ζόμπι έρχονται

Επιτέλους βρήκαμε σκοπό ζωής για το εν λόγω blog – ιστολόγιο κατά τους λάτρες της Ελληνικής. Θα σας μιλάμε για ζόμπι και πιο συχνά για τα ζόμπι που θα καταλάβουν την υφήλιο στο επερχόμενο rpg και τι μπορείτε να κάνετε για να τα αντιμετωπίσετε.

Για να μη σας δημιουργούμε όμως τεράστιες προσδοκίες (αν και θα έπρεπε, καθότι μιλάμε για υπερπαραγωγή) οφείλω να σας πω ότι η δημιουργία του εν λόγω rpg προχωράει με κοσμικούς ρυθμούς λόγω κατοχής ζωής από τους τρελαμένους που το δουλεύουμε (κοινώς, “έχουμε και ζωή ρεεεε”).

Για τι πράγμα μιλάμε όμως; Όπως είπαμε, ένα rpg (ρόουλ πλέηινγκ γκέιμ) με θέμα ζόμπι που έχουν επικρατήσει στον κόσμο και έχουν φάει σχεδόν ό,τι δεν είναι πράσινο και μυρίζει και κάποιους κακόμοιρους επιζώντες (μη πράσινους, αλλά που σίγουρα μυρίζουν) οι οποίοι προσπαθούν να βγάλουν άκρη… και τη μέρα. Η ιδέα του συγκεκριμένου παιχνιδιού έπεσε στο άσχετο σαν ένα τόπικ σε ένα forum, κάπου δυο χρόνια πριν, το 2006. Ο ενθουσιασμός που παρατηρήθηκε οδήγησε στη δημιουργία ενός σετ κανόνων για να μπορεί να μεταφερθεί η θεωρία στο τραπέζι υπό τη μορφή επιτραπέζιου rpg (ΠΥΡ για τους λάτρεις της Ελληνικής). Πέρα από τους βασικούς κανόνες στήθηκε ιστορικό υπόβαθρο και ένα setting στο οποίο οι κύριοι χαρακτήρες ήταν άτομα του συγκεκριμένου forum.

Μέχρι σήμερα, η συγκεκριμένη κοινότητα έχει διοργανώσει διάφορα sessions και campaigns του παιχνιδιού (πάντα με γνωστούς και φίλους), το οποίο βρίσκεται στα σπάργανα. Παράλληλα κάποιοι από εκεί μέσα αποφάσισαν να επεκτείνουν τη σκελετώδη μορφή του παιχνιδιού και να του δώσουν σάρκα και πνοή ώστε κάποια στιγμή να αποκτήσει και το δικό του ολοκληρωμένο βιβλίο κανόνων (σε pdf βέβαια, ούτε λεφτάδες είμαστε ούτε οικονομικές βλέψεις έχουμε).

Αυτή λοιπόν την προσπάθεια θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω μέσα από δω. Χθες έγινε το πρώτο βήμα οργάνωσης. Από αύριο αρχίζουμε να συζητάμε για κάνα δίμηνο μέχρι να ξανακαταφέρουμε να συναντηθούμε. Τσίαρς!

December 9, 2007 Posted by | Zombie Hunters, the rpg | , , , | 1 Comment