Hunting Zombies

birth of an rpg

Η αρχή του πολιτισμού.

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Τα δόντια του ζόμπι καρφώνονται στο λαιμό σου. Φαίνεται πως θα πεθάνεις. Η αδρεναλίνη όμως έχει άλλη άποψη. Μαζεύεις όση δύναμη έχεις, δυναμωμένος από τον πόνο και το φόβο του θανάτου και σπρώχνεις τον πρώην χασάπη μακριά από το λαιμό σου προτού τα δόντια του χωθούν πολύ βαθιά στη σάρκα σου. Δεν έχει συνηθίσει φαίνεται τη νέα του κατάσταση, γιατί χάνει την ισορροπία του και ξαπλώνει φαρδύς πλατύς στα πλακάκια. Ένα χασαπομάχαιρο τραβάει την προσοχή σου. Με τη σειρά σου, το τραβάς κι εσύ από την τάβλα που ήταν καρφωμένο και πετάγεσαι τρέχοντας έξω.

Και τώρα; Τι κάνεις…;

Έλα ντε! Πρέπει να επιβιώσεις. Δεν είναι στη φύση σου να κάτσεις να αποθάνεις σαν το σκυλί στ’αμπέλι. Χρειάζεται να προμηθευτείς τα απαραίτητα. Τροφή, νερό, φροντίδα για την πληγή σου, ίσως ένα καλύτερο όπλο από το μαχαίρι. Κάτι μακρύτερο. Και πάνω από όλα, χρειάζεσαι βοήθεια. Έναν ακόμα ζωντανό. Στρίβεις στη γωνία και αρχίζεις την πραγματική περιπέτεια της ζωής σου…

Είναι πράγματι σαν να ξεκινάει ο πολιτισμός από την αρχή, αλλά σε άλλα πλαίσια. Ας κάτσουμε να το σκεφτούμε λιγάκι. Αρχικά ήταν οι πίθηκοι (ΝΑΙ, είμαστε οπαδοί της εξέλιξης). Καλά, ας αφήσουμε τους πιθήκους και ας πιάσουμε τους Homo Sapiens. Νομαδικές φυλές, ολιγάριθμες κοινότητες που μετακινούνταν από περιοχή σε περιοχή αναζητώντας τα απαραίτητα για να ζήσουν. Η ανάγκη να προστατευτούν τους ώθησε να δημιουργήσουν αυτές τις κοινότητες. Η ισχύς εν τη ενώσει. Μικρότερες κοινότητες καταλάβαιναν την ανάγκη μεταξύ τους συνεργασίας και ενώνονται σε μεγαλύτερες. Κάποιες βρίσκουν ένα όμορφο μέρος κοντά σε νερό και άλλες πηγές, προστατευμένο και καλλιεργούν τη γη. Ίσως να φτιάχνουν και πρόχειρες οχυρώσεις για να προστατευθούν από αγρίμια ή εχθρικές φυλές που θέλουν το νερό τους. Όσο καλύτερα και ασφαλέστερα ζουν εκεί τόσο αυξάνεται και ο αριθμός άλλων ατόμων που θα θέλουν να ζήσουν μαζί τους. Ο μικρός οικισμός γίνεται πλέον μια πόλη όπου ζουν τεχνίτες, παραγωγοί, πολεμιστές. Και αυτή η πόλη ψάχνει επικοινωνία με άλλες πόλεις. Ο πολιτισμός έχει μπει στο δρόμο του.

Χρειάζεται να κάνουμε παραλληλισμό με την κατάσταση που έχουμε τώρα; Μάλλον ναι… Λοιπόν, οι επιζώντες αρχικά τα βγάζουν πέρα μόνοι τους. Συναντώντας άλλους όμως συνεργάζονται και μετακινούνται συνεχώς από ασφαλές μέρος σε ασφαλέστερο μέρος φροντίζοντας για προμήθειες και προστασία από τα ζόμπι (πρώτοι νομάδες). Οι ομάδες αυτές μεγαλώνουν συνεχώς μέχρι που φτάνουν σε ένα σημείο όπου είναι αρκετά δυνατές για να αντιμετωπίσουν τη μέση ζομποαπειλή. Βρίσκουν λοιπόν ένα καλό μέρος και αρχίζουν να το οχυρώνουν (πρώτοι οικισμοί). Σιγά σιγά είτε ψάχνουν είτε τους βρίσκουν άλλοι επιζώντες, μεμονωμένοι ή σε ομάδες και ο πληθυσμός του οικισμού αυξάνεται. Οι οχυρώσεις βελτιώνονται και ο οικισμός είναι πλέον μια αυτάρκης μικρή πόλη μέσα στα ερείπια. Ο πολιτισμός έχει ξαναμπεί στο δρόμο του.

Μια τέτοια κοινότητα έχει ξεκινήσει στα Σεπόλια, υπό την αρχηγία του Captain Anetilas (περισσότερα για αυτόν στο μέλλον). Είναι το Safevillage-1 και αντιστέκεται και θα συνεχίσει να αντιστέκεται στους κατακτητές ζόμπι. Πολύ καλά οργανωμένο, με προμήθειες για μήνες πολιορκίας, ασφαλίζει συνεχώς την περιοχή γύρω του. Παράλληλα ψάχνει για ζωντανούς σε μια προσπάθεια να αυξήσει την ισχύ του και να αναγεννήσει την κοινωνία. Αν όλα πάνε καλά, σε μερικά χρόνια θα μπορέσει να στήσει περισσότερες κοινότητες και να έρθει σε επικοινωνία με άλλες που ήδη υπάρχουν.

Αλλά για την ώρα, πρέπει να επιζήσει.

January 26, 2008 Posted by | Zombie Hunters, the rpg | , , | Leave a comment

Είναι επιδημία! Είναι παντού! Τρέξτεεεε…

Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον προγραμματάκι. Λέγεται Zombie Infestation Simulation. Αυτό παρουσιάζει με σχετικά απλό τρόπο την εξάπλωση μιας “επιδημίας” ζομποϊού σε μια τυχαία πόλη. Τα ζόμπι (άσπρες κουκίδες) ξεκινάνε από ένα τυχαίο σημείο και περιφέρονται τυχαία στους ανοιχτούς χώρους της πόλης. Όταν συναντήσουν υγιή άνθρωπο (ροζ κουκίδα) τον κάνουν κι αυτόν ζόμπι γιατί νιώθουν μοναξιά. Όταν υγιείς άνθρωποι (οι οποίοι επίσης περιφέρονται σαν τις άδικες κατάρες) αντιληφθούν ότι βρίσκονται κοντά σε ένα ή περισσότερα ζόμπι κάνουν κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Πανικοβάλλονται (ανοιχτή ροζ κουκίδα). Αρχίζουν και κινούνται γρηγορότερα προς τυχαίες κατευθύνσεις. Αν φυσικά τους πιάσουν τα ζόμπι, ξέρετε…περισσότερα ζόμπι.

Το πρόγραμμα κάνει φυσικά κάποιες παραδοχές. Οι άνθρωποι δεν αμύνονται, τα ζόμπι δεν πεινάνε, τα κτίρια δεν έχουν πόρτες. Παρόλα αυτά οδηγεί σε ορισμένα πολύ σωστά αποτελέσματα. Τρέξαμε το πρόγραμμα κάμποσες φορές (δεν είναι δύσκολο, απλά πατάς το z) και οδηγηθήκαμε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα (ίσως και λίγο αναμενόμενα).

Πρώτον. Αν τα ζόμπι δημιουργηθούν σε έναν κλειστό χώρο με λίγα υποψήφια θύματα και περιορισμένη δυνατότητα εξόδου, τότε η αρχική τους εξάπλωση είναι πολύ αργή. Σίγουρα, μέσα στο χώρο αυτό είναι βασιλιάδες, όμως πρέπει είτε να βγουν από εκεί είτε κάνας περίεργος να δαγκωθεί στην είσοδο του κτιρίου. Αν λοιπόν υπάρχει σωστή και γρήγορη αντίδραση (από την επίσημη Πολιτεία κατά προτίμηση – Στρατός, Αστυνομία, Πυροσβεστική κτλ) μπορεί η απειλή να απομονωθεί και να εξουδετερωθεί.

Δεύτερον. Άπαξ και τα ζόμπι βρεθούν σε ανοιχτό χώρο με πολύ κόσμο την έχουμε γαμεύσει. Μόνο πυρηνική μας λυτρώνει και ακόμα κι αυτή δε θα ξεπαστρέψει τους πάντες. Η αύξηση του αριθμού των ζόμπι σε χώρο με άμαχα (και ανυποψίαστα ίσως) πλήθη είναι γεωμετρική. Ο πανικός είναι σύμμαχός τους και βοηθάει στην αύξηση του bodycount, ενώ δεν επιτρέπει την αποτελεσματική άμυνα. Όταν ωστόσο τα ζόμπι γίνουν περισσότερα από τους κακόμοιρους τότε ο ρυθμός της αύξησης επιβραδύνεται και τα θύματα αυξάνονται με σχετικά σταθερό ρυθμό, αρκεί να βρίσκονται σε ανοιχτό χώρο και με πρόσβαση σε ζόμπι.

Τρίτον. Και σημαντικότερον. Οι συγκεντρώσεις των προς σφαγή σε ανοιχτούς χώρους είδαμε ότι είναι βούτυρο στο ψωμί των απέθαντων. Αν όμως μια ομάδα ανθρώπων βρίσκεται μέσα σε προστατευμένο χώρο, με δύσκολη πρόσβαση για τους ψόφιους, τότε αργούν πολύ να αποθάνουν. Άπαξ φυσικά και μπει ο ζόμπης εκείθε, κλάψτους.

Όπως όμως είπαμε, το πρόγραμμα κάνει κάποιες παραδοχές. Αν οι άνθρωποι αντιστέκονται και σκοτώνουν κι αυτοί ζόμπια, τότε η κατάσταση καλυτερεύει. Η εξάπλωση γίνεται πιο αργή και η ανθρωπότητα έχει τη δυνατότητα να οργανωθεί. Πώς να οργανωθεί; Σε μικρούς απομονωμένους θύλακες, καλά φυλασσόμενους και με άμεση απόκριση στις επιδρομές των σάπιων. Από εκεί κι ύστερα, θα αρχίσει η κίνηση προς τα έξω. Ακούγεται μάλιστα πως ετοιμάζεται κάτι τέτοιο στα Σεπόλια…

January 24, 2008 Posted by | ζομποθεωρίες | , , , | Leave a comment

The origin of … man

Ή μάλλον των ζόμπι. Γιατί ο άνθρωπος θεωρητικά ξέρουμε από πού μας έρχεται. Έτσι;

Σύμφωνα με το λεξικό της Οξφόρδης το ζόμπι είναι ένας νεκρός ο οποίος ανέλαβε μέσω μαγείας. Η λέξη είναι δυτικοαφρικανικής προέλευσης και ήταν το όνομα του “θεού ερπετό“. Αργότερα συσχετίστηκε με τους αγαπημένους μας απέθαντους, ίσως και από τα creole της Λουισιάνα (όπου το Βουντού εξασκούταν κατά κόρον) που είχε τη σημασία “φάντασμα”.

Η αλήθεια είναι πως τό ζόμπι έχει συνδεθεί άρρηκτα με τη θρησκεία Voodoo, η οποία ξεκίνησε να τελείται στη Δυτική Αφρική (West African Vodun), μεταφέρθηκε με τους σκλάβους στο Νέο Κόσμο (την Αμερική έτσι, όχι αυτόν στη Συγγρού) και εξελίχθηκε στο Αϊτινό Vodou και τοVoodoo της Λουισιάνας. Πράγματι, οι “ιερείς” του Voodoo, σύμφωνα με δοξασίες, μπορούν να ξαναζωντανέψουν ένα νεκρό σώμα και να πάρουν τη θέση της θέλησής του. Αυτό είναι αρκετά βολικό και όχι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Πόσα ζόμπι δηλαδή μπορεί να ελέγξει ένας πρακτικός του Voodoo; Άσε που ένα δυο τέτοια τα βγάζεις εύκολα από τη μέση μέχρι να μεταβιβαστούν οι εντολές…

Αν ήταν λοιπόν έτσι τα πράγματα δε θα υπήρχε ιδιαίτερος κίνδυνος. Θα βγάζανε οι bokor τα ζόμπι τους βόλτα κάθε απόγευμα για να κάνουν πιπί τους και να παίξουν με τα άλλα ζόμπι στο πάρκο. Ο κύριος Wade Davis όμως, είχε διαφορετική άποψη. Υποστήριξε ότι κάποιος ζωντανός μπορεί να μετατραπεί σε ζόμπι με τη βοήθεια δύο διαφορετικών σκονών. Η μία σκόνη τον φέρνει σε μια ημικατατονική κατάσταση, σχεδόν νεκροφάνειας για αρκετές ημέρες. Παρόλα αυτά, έχει συνείδηση της κατάστασής του. Η δεύτερη σκόνη σε βάζει σε μια ζομποκατάσταση χωρίς όμως να έχεις δική σου θέληση και έλεγχο των πράξεων σου.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι και πάλι δεν είναι τόσο επικίνδυνα τα πράγματα μιας και (στην πρώτη περίπτωση τουλάχιστον) δεν μπορείς να κάνεις και πολλά, πέρα από ααααααργκ! Ο κόσμος μας λοιπόν είναι ασφαλής από επιδημίες ζόμπι.

Ή μήπως όχι; Αυτές οι πρακτικές και τα αποτελέσματά τους μπορούν να έχουν χρήσιμες εφαρμογές σε κάποιους τομείς. Εκεί λοιπόν μπορούν να ποντάρουν ορισμένες χημικές, φαεμακευτικές (και στρατιωτικές) βιομηχανίες (ή ερευνητικά κέντρα) για να τροποποιήσουν τις ανθρώπινες ικανότητες χωρίς λοβοτομές και άλλες ιστορίες. Αν μάλιστα μπορούν να ελέγξουν ανθρώπινες θελήσεις…..Τέτοια πειράματα σίγουρα έχουν ξεκινήσει κάτω από συνθήκες απόλυτης μυστικοπάθειας. Τίποτα δε βγαίνει παραέξω.

Εκτός από κάποιο αποτυχημένο πείραμα. Ή ένα στέλεχος μικροοργανισμού. Και τότε αρχίζουν όλα… Προετοιμαστείτε, γιατί τα ζόμπι είναι κοντά. Και δε θα είναι κατατονικά.

January 17, 2008 Posted by | βασικά περί ζομπιών | , , , | Leave a comment

Να σας ζήσει! Είναι ζόμπι. (ή “Σκατά! Είναι ζόμπι)

Ξυπνάς ένα πρωί σαν όλα τα άλλα και, αφού ακολουθήσεις την καθιερωμένη ρουτίνα (πλύσιμο, καφεποσία κτλ), ανοίγεις λίγο την τηλεόραση για να περάσει η ώρα. Οι πρωινές ενημερωτικές εκπομπές λένε για κάτι παράξενες και πολύ βίαιες επιθέσεις. Δε δίνεις ιδιαίτερη σημασία καθότι κοιμάσαι ακόμα (ο καφές βοήθησε απλώς στο να ανοίξει εντελώς το ένα μάτι) και βγαίνεις να πας στη δουλειά σου.

…Παράξενη ηρεμία. Τα καταστήματα της γειτονιάς είναι σιωπηλά. Η πρέσσα του καθαριστηρίου ατμίζει μόνη της, τα ψυγεία στη ΔΕΛΤΑ της γειτονιάς σας χάσκουν μισάνοιχτα, ο μπαλτάς του χασάπη χωμένος στην ωμοπλάτη ενός πελάτη.

Μισό λεπτό. Κάτι δεν πάει και τόσο καλά εδώ. Ξανακοιτάς τον πελάτη (που σίγουρα δεν είχε δίκιο). Πέρα από την προφανή δολοφονία του, διαπιστώνεις ότι είναι πίσω από τον πάγκο. Καθώς έχεις κολλήσει εκεί, βλέπεις ότι φοράει και την ποδιά του χασάπη, μόνο που το αίμα εκεί πάνω δεν είναι κάποιου τετράποδου. Είναι δικό του.

Βγάζεις το κινητό σου για να καλέσεις την αστυνομία. Δεν απαντάει κανείς. Ξαναδοκιμάζεις, στρίβοντας το κεφάλι σου προς τον πρώην χασάπη. Έχει σηκωθεί και σε κοιτάζει με θολό βλέμμα. Το δέρμα του έχει μια καφεκίτρινη απόχρωση, σαν εμετός. Τα χέρια του απλώνονται προς εσένα και τα πόδια του φροντίζουν να σε πλησιάσουν αρκετά γρήγορα. Όταν σε πιάνει νιώθεις το ψύχος στα δάχτυλά του. Και μετά νιώθεις τον πόνο στο λαιμό σου από τα δόντια του. Συγχαρητήρια! Μόλις συνάντησες το πρώτο σου ζόμπι, και το τελευταίο, όπως φαίνεται…

Πώς διάολο βρέθηκε αυτό το πράμα όμως εκεί; Πώς έγινε ο χασάπης νεκροζώντανος; Τι θα απογίνεις εσύ τώρα που σε έφαγε; Οι σωστοί δημιουργοί (όπως προσπαθούμε να γίνουμε) έχουν απαντήσεις στα συγκεκριμένα ερωτήματα.

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων υπεύθυνος για τη ζομποποίηση είναι κάποιος ιός, ο οποίος είτε μετατρέπει τους ανθρώπους απευθείας σε ζόμπι είτε τους σκοτώνει πρώτα. Ο ιός αυτός συνήθως μεταδίδεται με τα σωματικά υγρά (αίμα, σάλιο). Συνήθως, όποιος δε φαγωθεί, ζομποποιείται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα στις κλασικές ταινίες “Braindead” του P.Jackson και “Night/Dawn/etc of the (living) dead” του spammer του είδους G.A.Romero. Στην πρώτη, η επιδημία προέρχεται από κάποιους ποντικούς της Σρι Λάνκα, ενώ στις υπόλοιπες είναι κάπως πιο φλου η προέλευση του ιού.

Το γνωστότατο βιντεοπαιχνίδι “Resident Evil” αλλά και το πολύ δυνατό “28 days later” πραγματεύονται τη δημιουργία του ιού, είτε από κάποια μεγάλη φαρμακευτική (Umbrella) είτε από κάποιο ερευνητικό ινστιτούτο. Ατονούν κάπως τα μέτρα ασφαλείας, πέφτει ένα δαγκωματάκι και τσουπ! έχουμε το πρώτο ζόμπι. Μετά, η αύξηση είναι γεωμετρική, μέχρι να γίνουν περισσότερα από τους ανθρώπους.

Τέλος, υπάρχει και η εκπληκτική ταινία “Undead” όπου (πηγαίνοντας το σενάριο του “Night of the living dead” ένα βήμα πιο μπροστά) μετεωρίτες από το διάστημα ζομποποιούν και χαοποιούν, ενώ μια παράξενη καυστική βροχή πέφτει με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Σαφώς και υπάρχει και πληθώρα άλλων ταινιών όπου δε δίνεται πειστική εξήγηση, απλά παρακολουθεί κανείς με ένα σακουλάκι ποπ κορν τη σφαγή.

Για τη δική σας ταινία διαλέγετε ό,τι θέλετε. Το πιο πιθανό είναι ότι δε θα δοθεί και ιδιαίτερη σημασία. Στην περίπτωση όμως που στήνεται κάποιο παιχνίδι, το οποίο θα κρατάει περισσότερο από 2 ωρίτσες (προφανώς), καλό θα είναι να έχει στηριχτεί σε κάποιο ιστορικό υπόβαθρο. Κάτι που θα αποκαλύπτεται σιγά σιγά και θα ξεκολλάει κάπως τους παίχτες από τις στεγνές δολοφονίες και θα τους αναγκάζει να ψάξουν λίγο παραπάνω για να δουν τι συμβαίνει.

Τι συμβαίνει αλήθεια;

January 9, 2008 Posted by | βασικά περί ζομπιών, ζομποθεωρίες | , , , | Leave a comment