Hunting Zombies

birth of an rpg

Αυξάνεστε και πληθύνεστε (ελεγχόμενα)

disclaimer: Ως blog δεν έχουμε τίποτα με τους Εβραίους. Απλά ο Μάντουρας είναι κομματάκι αντισιωνιστής και Ελληνάρας. Για αυτό παρακαλούμε να μη μας καταγγείλετε. Μια ιστορία γράφουμε οι καημένοι.

(ξαναματασυνεχίζουμε από το προηγούμενο)

Η φαγούρα στο λαιμό σου γίνεται πιο έντονη και με δυσκολία συγκρατείς το χέρι σου να μην ξύσει την πληγή. Η προσπάθεια σε έχει απορροφήσει τόσο, ώστε δεν ακούς τον Μάντουρα που τόση ώρα σου μιλάει. Είναι όμως αρκετά ήσυχα εδώ πάνω. Και η Αθήνα φαίνεται τόσο γαλήνια όπως πάντα. Από ψηλά νόμιζες πάντοτε πως ήταν απλά μια μοκέτα, χωρίς ζωή. Τώρα φαίνεται πως η παρομοίωση πήρε σάρκα και όστα. Γκρίζα σάρκα και σάπια οστά. Ο Μάντουρας συνέχιζε:

“…ρω τι γίνεται με το Στρατό. Χθες το βράδυ έβλεπα λάμψεις και άκουγα βροντές από τη μεριά του Συντάγματος, αλλά σταμάτησαν πριν ξημερώσει. Να δούμε τι θα φανεί σήμ… Εεεε!Με προσέχεις καθόλου που σου μιλάω; Συνέχισε έτσι και τον επόμενο Εβραίο θα τον καταλάβεις αφού σου έχει κόψει το κεφάλι.” Τα μάτια του πέφτουνε στην πληγή σου και μεγαλώνουν τόσο που νομίζεις ότι θα πεταχτούνε και θα σε χτυπήσουνε στο λαιμό. “Τι σκατά έχεις εκεί; Τέτοιος στο έκανε; Και γιατί τόσην ώρα δεν έχειςβάλει κάτι πάνω; Θες να πεθάνεις; Ή χειρότερα, θες να γίνεις τέτοιος;”

Με γρήγορες κινήσεις ανοίγει τη Hello Kitty στα δύο και βγάζει από μέσα ιώδιο, γάζες και έναν αντιτετανικό ορό. Αφού σου ξεπλύνει την πληγή με οινόπνευμα που είχε δίπλα του βάζει με λίγο βαμβάκι ιώδιο και σε τυλίγει γερά με μια γάζα. Όσο σου παρέχονταν οι πρώτες βοήθειες (που με την καθυστέρηση ήταν περίπου τέταρτες) προσπαθούσες να καταλάβεις γιατί τόση ώρα δεν έκανες κάτι ο ίδιος. Καμιά λογική εξήγηση όμως δε σε ικανοποιεί και το αφήνεις να πέσει.

“κρρρρτ! κρρρρτ! χσσσσς!…νεί κανείς; Επαναλαμβάνω, με λαμβάνει κανείς; Απαντήστε γιατί χανόμαστε!”

Ο ασύρματος της αστυνομίας που καθόταν τόση ώρα σιωπηλός πάνω σε μια κούτα ΝΟΥΝΟΥ ξαφνικά αναθάρρησε και άρχισε να φτύνει πανικό. Ελεγχόμενο πανικό όμως. Ο σωματώδης οικοδόμος τον πιάνει και προσπαθεί να απαντήσει. “Έλα πατριώτη. Σε ακούμε! Πού είσαι να έρθουμε; Δόξα τω Θεώ, κι άλλος ζωντανός!”

Η κακή διάθεση που είχες υποχωρεί μαζί με τη φαγούρα στο λαιμό σου. Τελικά είστε περισσότεροι από δύο. Και σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι! Αν καταφέρνατε να μαζευτείτε και να οργανωθείτε θα αυξάνονταν κατά πολύ οι πιθανότητες επιβίωσης. Ο Μάντουρας σε κόβει από τις σκέψεις σου, πάλι, και σε τραβάει από το χέρι να σηκωθείς.

“Έλα πατριώτη, ξέρω που είναι. Δεν είναι πολύ μακριά. Άρπα το λοστάρι και πάμε να τον μαζέψουμε.” Κάνεις όπως σου λέει. Ο λοστός σου φαντάζει πολύ πιο εύχρηστος και αποτελεσματικός από το χασαπομάχαιρο, το οποίο περνάς στη ζώνη σου έτσι κι αλλιώς. Φοράς και τη σάκα με τις προμήθειες και τρέχεις να προλάβεις το Μάντουρα.

Σε κατεβάζει από το λόφο προσεκτικά και ξαναμπαίνετε σε κατοικημένη περιοχή. Ο ήλιος είναι ακόμα ψηλά, πάνω από τα Τουρκοβούνια, όταν στρίβετε σε ένα στενό του Ψυχικού. Στα κάγκελα ενός σπιτιού βρίσκονται καρφωμένα κάποια ζόμπι, πιθανόν προϊόν της αντίστασης κάποιου κατοίκου. Μιας αντίστασης όμως που δεν κράτησε πολύ. Η πόρτα του σπιτιού είναι ανοιχτή (σπασμένη για την ακρίβεια) και το ξεραμένο αίμα που κύλησε μοιάζει με τεράστια γλώσσα, που σας τη βγάζει το σπίτι. Το προσπερνάτε γρήγορα, μην τυχόν και ξεράσει τίποτα αχώνευτο. Το πεζοδρόμιο όμως που βρίσκεστε δεν είναι και σε ευτυχέστερη κατάσταση. Άνθρωποι (όχι πια) με τις κοιλιές τους ανοιγμένες και τα σωθικά τους άφαντα, άνθρωποι (οχι πια) κομένοι στα δύο, παιδιά (όχι πια) με το πρόσωπο κιμά και χωρίς τα χέρια τους…

Και στο βάθος κήπος. Ένας καμένος κήπος βασικά. Μπροστά από ένα καμένο σπίτι και κάτω από δύο καμένα αυτοκίνητα. Το μαύρο κυριαρχεί. Σύμφωνα με το Μάντουρα, εκεί πρέπει να είναι και ο επιζών. Ένας πυροσβέστης σου λέει και αρχίζει να ψάχνει για οτιδήποτε κινούμενο. Κάνεις το ίδιο και κερδίζεις. Βλέπεις κάτι να κουνιέται πίσω από μια κολώνα. Μαύρο κι αυτό, όπως και ο χώρος. Περπατάει κανονικά, οπότε αποκλείεις το ζόμπι και του φωνάζεις. Κερδίζεις μια φάπα από το Μάντουρα για αυτό, αλλά πέτυχες το σκοπό σου. Η μαύρη φιγούρα σας πλησιάζει και σηκώνει τα χέρια της.

“Γεια σου πατριώτη! Χαίρομαι που βλέπω κι άλλον ζωντανό!” τον χαιρετάει ο Μάντουρας.

“Γεια. Πύρρος εδώ. Μήπως είδατε ένα πυροσβεστικό και άλλους πέντε πυροσβέστες; Ορκίζομαι ότι ήταν μαζί μου πριν λίγο.”

Ετοιμάζεσαι να του απαντήσεις αρνητικά, όταν ακούς το γνώριμο πια εκνευριστικό σούρσιμο στα αριστερά σου.

Είναι πέντε πυροσβέστες. Χωρίς το πυροσβεστικό…

(to be continued)

February 15, 2008 Posted by | zombie story | , , , | 3 Comments

Για να οργανωνόμαστε λιγάκι

(ξανασυνεχίζουμε από το προηγούμενο)

Η στροφή σε βγάζει στη γνώριμη μικρή πλατεΐτσα. Τα λεωφορεία είναι σταματημένα αλλά οι επιβάτες δε διαμαρτύρονται για την καθυστέρηση. Όχι πως τους νοιάζει άλλωστε. Έχουν άλλα να σκεφτούν, όπως το πώς να ξεγελάσουν τον Άγιο Πέτρο για να τους μπάσει από την Πύλη. Κοιτάς προσεκτικά μέσα μην τυχόν και κάποιος από αυτούς δε μιλάει με τον Άγιο. Κανένας “χασάπης” εδώ. Πάλι καλά.

Ακόμα καλύτερα, κάποιοι από αυτούς είχαν σακίδια. Μια κοπελιά για την ακρίβεια. Μια Hello Kitty ροζ σάκα. Προβληματίζεσαι λίγο, αλλά το μέγεθος είναι ιδανικό. Δεν είναι ώρα για ντροπές. Έτσι κι αλλιώς είσαι μάλλον ο τελευταίος. Προσπαθείς να αγνοήσεις το αιματοπνιγμένο κουφάρι της μικρής όσο βγάζεις την τσάντα από πάνω της και αδειάζεις το περιεχόμενο στο δρόμο. Τα δύο σάντουϊτς τα ξαναχώνεις μέσα. Δεν είναι αρκετά.

Η τύχη σου κρατάει ακόμα πάντως, γιατί το μίνι μάρκετ στη γωνία είχε προλάβει να ανοίξει. Και θα παραμείνει ανοιχτό εις τον αιώνα τον άπαντα. Ή μέχρι να μείνει από στοκ. Τρέχεις γρήγορα μέσα, αλλά σταματάς. Η προσοχή είναι το πρώτο σου μάθημα. Δε φαίνεται να κινείται κάτι. Μια χαρά. Όχι ψέματα. Κάτι κινείται, αλλά δεν το πήρες είδηση. Πέφτει πάνω σου και τα χέρια του ψαχουλεύουν τον πληγωμένο σου λαιμό. Το χασαπομάχαιρο ήταν σε ετοιμότητα (δόξα τω Θεώ!) και το καρφώνεις με μανία όπου βρεις, κατά προτίμηση στο ζόμπι. Κάποια τυχερά χτυπήματα στο κεφάλι και το στήθος το κάνουν να πέσει στα γόνατα και μετά μπρούμυτα στο πάτωμα. Το κλωτσάς μια, έτσι για το καλό και συνεχίζεις στα ενδότερα ΠΟΛΥ προσεκτικά.

Δεν έχεις πολλές απαιτήσεις. Θες φαγητό που θα κρατήσει. Κονσέρβες. Κάνα καπνιστό. Και νερό. Όσο μπορείς να κουβαλήσεις. Τα αναψυκτικά αργότερα. Με την οξύτητα που έχουν θα κρατήσουν περισσότερο από τα ζόμπι. Η τσάντα γεμίζει και ετοιμάζεσαι να βγεις όταν μια ιδέα φωτίζει στο νου σου. “Βρε λες;”

Πηδάς τον πάγκο του ταμείου και κοιτάς τα ράφια του. Ναι! Έχει ένα. Ένα Smith & Wesson Model 686-P σε περιμένει. Και δίπλα του ένα κουτί με καμιά εικοσαριά σφαίρες. Τι τύχη! Τώρα αν είχες ξαναχρησιμοποιήσει περίστροφο, όλα θα ήταν καλύτερα. Βάζεις αυτό που νομίζεις πως είναι η ασφάλεια και το περνάς στη ζώνη σου. Τύφλα να έχει ο Επιθεωρητής Κάλαχαν! Τώρα νιώθεις πιο έτοιμος από ποτέ. Και νιώθεις και μια φαγούρα στο λαιμό. Εκεί που σε δάγκωσε ο ζόμπης.

Διάολε. Δεν πρέπει να μολυνθεί. Παρακαλάς να μην έχει ήδη συμβεί κάτι τέτοιο και, αλαφιασμένος, ορμάς στο διπλανό φαρμακείο. Ίχνος δεν υπάρχει από τη φαρμακοποιό ή τον άντρα της, αλλά δε σε νοιάζει. Αυτό που σε καίει τώρα είναι να βρεις οινόπνευμα, ιώδιο, γάζες, κάναν αντιτετανικό (αν και σίγουρα δεν είναι τέτανος αυτό που έχει το πράμα). Χώνεις ότι μπορείς να χωρέσεις στην τσάντα και πας να την κλείσεις, όταν ακούς ξανά ένα εκνευριστικό σύρσιμο από την πόρτα. Τώρα που προσέχεις περισσότερο είναι πάνω από ένα εκνευριστικό σύρσιμο. Η υποψία επιβεβαιώνεται όταν στρίβεις.

Τρία ζόμπι στριμώχνονται στη στενή, είναι αλήθεια, είσοδο του φαρμακείου. Και έχουν εστιάσει όλο τους το “είναι” σε σένα. Οι στιγμές παγωμάρας περνάνε γρήγορα και βγάζεις το πιστόλι για να τους στείλεις στο διάολο.

κλικκλικκλικκλικ

Βλάκα! Την ασφάλεια. Την ασφάλεια γρήγορα! Φαίνεται τόσο εύκολο στις ταινίες. Παλεύεις με το κουμπάκι και τα ζόμπι σέρνουν τα κουφάρια τους πιο κοντά σου. Τα χέρια σου τρέμουν από την αδρεναλίνη και τα αυτιά σου έχουν φουντώσει. Ή τώρα ή ποτέ. Επιτέλους.

Σηκώνεις το πιστόλι και πυροβολείς. Ένα ζόμπι πέφτει χάμω με μια τρύπα στο κρανίο του. Μια τρύπα που έγινε από πίσω, με άλλα λόγια όχι από σένα. Το κουράγιο προστίθεται σε αυτά που νιώθεις αυτή τη στιγμή και ορμάς σε ένα από τα άλλα δύο με το χασαπομάχαιρο την ώρα πουμε την άκρη του ματιού σου βλέπεις μια βαριοπούλα να συνθλίβει το κεφάλι του δεύτερου, διακοσμώντας το φαρμακείο με λίγα ακόμα μυαλά.

Προέκταση της βαριοπούλας είναι ένα μυώδες χέρι και προέκταση του χεριού ένα γεροδεμένο σώμα. Σε βοηθάει να ξεμπλέξεις με το τρίτο ζόμπι και σε χαιρετάει.

“Γεια χαρά πατριώτη. Βαγγέλης εδώ. Βαγγέλης Μάντουρας. Φαίνεται πως ο Γέροντας είχε δίκιο. Έλα. Έχω ασφαλές μέρος κοντά…

(to be continued also…)

Φαγητό, νερό, ιατροφαρμακευτικό υλικό, ΟΠΛΑ, ασφαλές μέρος, παρέα. Δε χρειάζεσαι πολλά. Α! και εξάσκηση.

February 7, 2008 Posted by | Zombie Hunters, the rpg, zombie story | , , | 3 Comments