Hunting Zombies

birth of an rpg

Για να οργανωνόμαστε λιγάκι

(ξανασυνεχίζουμε από το προηγούμενο)

Η στροφή σε βγάζει στη γνώριμη μικρή πλατεΐτσα. Τα λεωφορεία είναι σταματημένα αλλά οι επιβάτες δε διαμαρτύρονται για την καθυστέρηση. Όχι πως τους νοιάζει άλλωστε. Έχουν άλλα να σκεφτούν, όπως το πώς να ξεγελάσουν τον Άγιο Πέτρο για να τους μπάσει από την Πύλη. Κοιτάς προσεκτικά μέσα μην τυχόν και κάποιος από αυτούς δε μιλάει με τον Άγιο. Κανένας “χασάπης” εδώ. Πάλι καλά.

Ακόμα καλύτερα, κάποιοι από αυτούς είχαν σακίδια. Μια κοπελιά για την ακρίβεια. Μια Hello Kitty ροζ σάκα. Προβληματίζεσαι λίγο, αλλά το μέγεθος είναι ιδανικό. Δεν είναι ώρα για ντροπές. Έτσι κι αλλιώς είσαι μάλλον ο τελευταίος. Προσπαθείς να αγνοήσεις το αιματοπνιγμένο κουφάρι της μικρής όσο βγάζεις την τσάντα από πάνω της και αδειάζεις το περιεχόμενο στο δρόμο. Τα δύο σάντουϊτς τα ξαναχώνεις μέσα. Δεν είναι αρκετά.

Η τύχη σου κρατάει ακόμα πάντως, γιατί το μίνι μάρκετ στη γωνία είχε προλάβει να ανοίξει. Και θα παραμείνει ανοιχτό εις τον αιώνα τον άπαντα. Ή μέχρι να μείνει από στοκ. Τρέχεις γρήγορα μέσα, αλλά σταματάς. Η προσοχή είναι το πρώτο σου μάθημα. Δε φαίνεται να κινείται κάτι. Μια χαρά. Όχι ψέματα. Κάτι κινείται, αλλά δεν το πήρες είδηση. Πέφτει πάνω σου και τα χέρια του ψαχουλεύουν τον πληγωμένο σου λαιμό. Το χασαπομάχαιρο ήταν σε ετοιμότητα (δόξα τω Θεώ!) και το καρφώνεις με μανία όπου βρεις, κατά προτίμηση στο ζόμπι. Κάποια τυχερά χτυπήματα στο κεφάλι και το στήθος το κάνουν να πέσει στα γόνατα και μετά μπρούμυτα στο πάτωμα. Το κλωτσάς μια, έτσι για το καλό και συνεχίζεις στα ενδότερα ΠΟΛΥ προσεκτικά.

Δεν έχεις πολλές απαιτήσεις. Θες φαγητό που θα κρατήσει. Κονσέρβες. Κάνα καπνιστό. Και νερό. Όσο μπορείς να κουβαλήσεις. Τα αναψυκτικά αργότερα. Με την οξύτητα που έχουν θα κρατήσουν περισσότερο από τα ζόμπι. Η τσάντα γεμίζει και ετοιμάζεσαι να βγεις όταν μια ιδέα φωτίζει στο νου σου. “Βρε λες;”

Πηδάς τον πάγκο του ταμείου και κοιτάς τα ράφια του. Ναι! Έχει ένα. Ένα Smith & Wesson Model 686-P σε περιμένει. Και δίπλα του ένα κουτί με καμιά εικοσαριά σφαίρες. Τι τύχη! Τώρα αν είχες ξαναχρησιμοποιήσει περίστροφο, όλα θα ήταν καλύτερα. Βάζεις αυτό που νομίζεις πως είναι η ασφάλεια και το περνάς στη ζώνη σου. Τύφλα να έχει ο Επιθεωρητής Κάλαχαν! Τώρα νιώθεις πιο έτοιμος από ποτέ. Και νιώθεις και μια φαγούρα στο λαιμό. Εκεί που σε δάγκωσε ο ζόμπης.

Διάολε. Δεν πρέπει να μολυνθεί. Παρακαλάς να μην έχει ήδη συμβεί κάτι τέτοιο και, αλαφιασμένος, ορμάς στο διπλανό φαρμακείο. Ίχνος δεν υπάρχει από τη φαρμακοποιό ή τον άντρα της, αλλά δε σε νοιάζει. Αυτό που σε καίει τώρα είναι να βρεις οινόπνευμα, ιώδιο, γάζες, κάναν αντιτετανικό (αν και σίγουρα δεν είναι τέτανος αυτό που έχει το πράμα). Χώνεις ότι μπορείς να χωρέσεις στην τσάντα και πας να την κλείσεις, όταν ακούς ξανά ένα εκνευριστικό σύρσιμο από την πόρτα. Τώρα που προσέχεις περισσότερο είναι πάνω από ένα εκνευριστικό σύρσιμο. Η υποψία επιβεβαιώνεται όταν στρίβεις.

Τρία ζόμπι στριμώχνονται στη στενή, είναι αλήθεια, είσοδο του φαρμακείου. Και έχουν εστιάσει όλο τους το “είναι” σε σένα. Οι στιγμές παγωμάρας περνάνε γρήγορα και βγάζεις το πιστόλι για να τους στείλεις στο διάολο.

κλικκλικκλικκλικ

Βλάκα! Την ασφάλεια. Την ασφάλεια γρήγορα! Φαίνεται τόσο εύκολο στις ταινίες. Παλεύεις με το κουμπάκι και τα ζόμπι σέρνουν τα κουφάρια τους πιο κοντά σου. Τα χέρια σου τρέμουν από την αδρεναλίνη και τα αυτιά σου έχουν φουντώσει. Ή τώρα ή ποτέ. Επιτέλους.

Σηκώνεις το πιστόλι και πυροβολείς. Ένα ζόμπι πέφτει χάμω με μια τρύπα στο κρανίο του. Μια τρύπα που έγινε από πίσω, με άλλα λόγια όχι από σένα. Το κουράγιο προστίθεται σε αυτά που νιώθεις αυτή τη στιγμή και ορμάς σε ένα από τα άλλα δύο με το χασαπομάχαιρο την ώρα πουμε την άκρη του ματιού σου βλέπεις μια βαριοπούλα να συνθλίβει το κεφάλι του δεύτερου, διακοσμώντας το φαρμακείο με λίγα ακόμα μυαλά.

Προέκταση της βαριοπούλας είναι ένα μυώδες χέρι και προέκταση του χεριού ένα γεροδεμένο σώμα. Σε βοηθάει να ξεμπλέξεις με το τρίτο ζόμπι και σε χαιρετάει.

“Γεια χαρά πατριώτη. Βαγγέλης εδώ. Βαγγέλης Μάντουρας. Φαίνεται πως ο Γέροντας είχε δίκιο. Έλα. Έχω ασφαλές μέρος κοντά…

(to be continued also…)

Φαγητό, νερό, ιατροφαρμακευτικό υλικό, ΟΠΛΑ, ασφαλές μέρος, παρέα. Δε χρειάζεσαι πολλά. Α! και εξάσκηση.

Advertisements

February 7, 2008 - Posted by | Zombie Hunters, the rpg, zombie story | , ,

3 Comments »

  1. Όπως είπα και πριν 😛 μια εκτενής περιγραφή του εδέσματος θα βοηθούσε ως σκηνική οικονομία. Τα περιεχόμενα του σάντουιτς, η ονομασία προέλευσης, τέτοια πράγματα

    Comment by stpetros | February 7, 2008 | Reply

  2. Ευχαριστούμε αγαπητέ. Θα το λάβουμε υπόψη μας όταν ο ήρωάς μας καθίσει κάτω τον κώλο του για να φάει τα σαντουϊτσάκια που με τόση αγάπη είχε φτιάξει η τραγική μάνα.

    Comment by limbeck | February 7, 2008 | Reply

  3. εδώ δεν είχε χρόνο να βγάλει την ασφάλεια,τα σαντουϊτσάκια θα κοιτούσε ο άνθρωπος; ας κοιτούσε πρώτα αν υπήρχε καμιά μπύρα στο μινι μάρκετ

    Comment by mits giotix | February 7, 2008 | Reply


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: