Hunting Zombies

birth of an rpg

Είναι επιδημία! Είναι παντού! Τρέξτεεεε…

Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον προγραμματάκι. Λέγεται Zombie Infestation Simulation. Αυτό παρουσιάζει με σχετικά απλό τρόπο την εξάπλωση μιας “επιδημίας” ζομποϊού σε μια τυχαία πόλη. Τα ζόμπι (άσπρες κουκίδες) ξεκινάνε από ένα τυχαίο σημείο και περιφέρονται τυχαία στους ανοιχτούς χώρους της πόλης. Όταν συναντήσουν υγιή άνθρωπο (ροζ κουκίδα) τον κάνουν κι αυτόν ζόμπι γιατί νιώθουν μοναξιά. Όταν υγιείς άνθρωποι (οι οποίοι επίσης περιφέρονται σαν τις άδικες κατάρες) αντιληφθούν ότι βρίσκονται κοντά σε ένα ή περισσότερα ζόμπι κάνουν κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Πανικοβάλλονται (ανοιχτή ροζ κουκίδα). Αρχίζουν και κινούνται γρηγορότερα προς τυχαίες κατευθύνσεις. Αν φυσικά τους πιάσουν τα ζόμπι, ξέρετε…περισσότερα ζόμπι.

Το πρόγραμμα κάνει φυσικά κάποιες παραδοχές. Οι άνθρωποι δεν αμύνονται, τα ζόμπι δεν πεινάνε, τα κτίρια δεν έχουν πόρτες. Παρόλα αυτά οδηγεί σε ορισμένα πολύ σωστά αποτελέσματα. Τρέξαμε το πρόγραμμα κάμποσες φορές (δεν είναι δύσκολο, απλά πατάς το z) και οδηγηθήκαμε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα (ίσως και λίγο αναμενόμενα).

Πρώτον. Αν τα ζόμπι δημιουργηθούν σε έναν κλειστό χώρο με λίγα υποψήφια θύματα και περιορισμένη δυνατότητα εξόδου, τότε η αρχική τους εξάπλωση είναι πολύ αργή. Σίγουρα, μέσα στο χώρο αυτό είναι βασιλιάδες, όμως πρέπει είτε να βγουν από εκεί είτε κάνας περίεργος να δαγκωθεί στην είσοδο του κτιρίου. Αν λοιπόν υπάρχει σωστή και γρήγορη αντίδραση (από την επίσημη Πολιτεία κατά προτίμηση – Στρατός, Αστυνομία, Πυροσβεστική κτλ) μπορεί η απειλή να απομονωθεί και να εξουδετερωθεί.

Δεύτερον. Άπαξ και τα ζόμπι βρεθούν σε ανοιχτό χώρο με πολύ κόσμο την έχουμε γαμεύσει. Μόνο πυρηνική μας λυτρώνει και ακόμα κι αυτή δε θα ξεπαστρέψει τους πάντες. Η αύξηση του αριθμού των ζόμπι σε χώρο με άμαχα (και ανυποψίαστα ίσως) πλήθη είναι γεωμετρική. Ο πανικός είναι σύμμαχός τους και βοηθάει στην αύξηση του bodycount, ενώ δεν επιτρέπει την αποτελεσματική άμυνα. Όταν ωστόσο τα ζόμπι γίνουν περισσότερα από τους κακόμοιρους τότε ο ρυθμός της αύξησης επιβραδύνεται και τα θύματα αυξάνονται με σχετικά σταθερό ρυθμό, αρκεί να βρίσκονται σε ανοιχτό χώρο και με πρόσβαση σε ζόμπι.

Τρίτον. Και σημαντικότερον. Οι συγκεντρώσεις των προς σφαγή σε ανοιχτούς χώρους είδαμε ότι είναι βούτυρο στο ψωμί των απέθαντων. Αν όμως μια ομάδα ανθρώπων βρίσκεται μέσα σε προστατευμένο χώρο, με δύσκολη πρόσβαση για τους ψόφιους, τότε αργούν πολύ να αποθάνουν. Άπαξ φυσικά και μπει ο ζόμπης εκείθε, κλάψτους.

Όπως όμως είπαμε, το πρόγραμμα κάνει κάποιες παραδοχές. Αν οι άνθρωποι αντιστέκονται και σκοτώνουν κι αυτοί ζόμπια, τότε η κατάσταση καλυτερεύει. Η εξάπλωση γίνεται πιο αργή και η ανθρωπότητα έχει τη δυνατότητα να οργανωθεί. Πώς να οργανωθεί; Σε μικρούς απομονωμένους θύλακες, καλά φυλασσόμενους και με άμεση απόκριση στις επιδρομές των σάπιων. Από εκεί κι ύστερα, θα αρχίσει η κίνηση προς τα έξω. Ακούγεται μάλιστα πως ετοιμάζεται κάτι τέτοιο στα Σεπόλια…

January 24, 2008 Posted by | ζομποθεωρίες | , , , | Leave a comment

Να σας ζήσει! Είναι ζόμπι. (ή “Σκατά! Είναι ζόμπι)

Ξυπνάς ένα πρωί σαν όλα τα άλλα και, αφού ακολουθήσεις την καθιερωμένη ρουτίνα (πλύσιμο, καφεποσία κτλ), ανοίγεις λίγο την τηλεόραση για να περάσει η ώρα. Οι πρωινές ενημερωτικές εκπομπές λένε για κάτι παράξενες και πολύ βίαιες επιθέσεις. Δε δίνεις ιδιαίτερη σημασία καθότι κοιμάσαι ακόμα (ο καφές βοήθησε απλώς στο να ανοίξει εντελώς το ένα μάτι) και βγαίνεις να πας στη δουλειά σου.

…Παράξενη ηρεμία. Τα καταστήματα της γειτονιάς είναι σιωπηλά. Η πρέσσα του καθαριστηρίου ατμίζει μόνη της, τα ψυγεία στη ΔΕΛΤΑ της γειτονιάς σας χάσκουν μισάνοιχτα, ο μπαλτάς του χασάπη χωμένος στην ωμοπλάτη ενός πελάτη.

Μισό λεπτό. Κάτι δεν πάει και τόσο καλά εδώ. Ξανακοιτάς τον πελάτη (που σίγουρα δεν είχε δίκιο). Πέρα από την προφανή δολοφονία του, διαπιστώνεις ότι είναι πίσω από τον πάγκο. Καθώς έχεις κολλήσει εκεί, βλέπεις ότι φοράει και την ποδιά του χασάπη, μόνο που το αίμα εκεί πάνω δεν είναι κάποιου τετράποδου. Είναι δικό του.

Βγάζεις το κινητό σου για να καλέσεις την αστυνομία. Δεν απαντάει κανείς. Ξαναδοκιμάζεις, στρίβοντας το κεφάλι σου προς τον πρώην χασάπη. Έχει σηκωθεί και σε κοιτάζει με θολό βλέμμα. Το δέρμα του έχει μια καφεκίτρινη απόχρωση, σαν εμετός. Τα χέρια του απλώνονται προς εσένα και τα πόδια του φροντίζουν να σε πλησιάσουν αρκετά γρήγορα. Όταν σε πιάνει νιώθεις το ψύχος στα δάχτυλά του. Και μετά νιώθεις τον πόνο στο λαιμό σου από τα δόντια του. Συγχαρητήρια! Μόλις συνάντησες το πρώτο σου ζόμπι, και το τελευταίο, όπως φαίνεται…

Πώς διάολο βρέθηκε αυτό το πράμα όμως εκεί; Πώς έγινε ο χασάπης νεκροζώντανος; Τι θα απογίνεις εσύ τώρα που σε έφαγε; Οι σωστοί δημιουργοί (όπως προσπαθούμε να γίνουμε) έχουν απαντήσεις στα συγκεκριμένα ερωτήματα.

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων υπεύθυνος για τη ζομποποίηση είναι κάποιος ιός, ο οποίος είτε μετατρέπει τους ανθρώπους απευθείας σε ζόμπι είτε τους σκοτώνει πρώτα. Ο ιός αυτός συνήθως μεταδίδεται με τα σωματικά υγρά (αίμα, σάλιο). Συνήθως, όποιος δε φαγωθεί, ζομποποιείται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα στις κλασικές ταινίες “Braindead” του P.Jackson και “Night/Dawn/etc of the (living) dead” του spammer του είδους G.A.Romero. Στην πρώτη, η επιδημία προέρχεται από κάποιους ποντικούς της Σρι Λάνκα, ενώ στις υπόλοιπες είναι κάπως πιο φλου η προέλευση του ιού.

Το γνωστότατο βιντεοπαιχνίδι “Resident Evil” αλλά και το πολύ δυνατό “28 days later” πραγματεύονται τη δημιουργία του ιού, είτε από κάποια μεγάλη φαρμακευτική (Umbrella) είτε από κάποιο ερευνητικό ινστιτούτο. Ατονούν κάπως τα μέτρα ασφαλείας, πέφτει ένα δαγκωματάκι και τσουπ! έχουμε το πρώτο ζόμπι. Μετά, η αύξηση είναι γεωμετρική, μέχρι να γίνουν περισσότερα από τους ανθρώπους.

Τέλος, υπάρχει και η εκπληκτική ταινία “Undead” όπου (πηγαίνοντας το σενάριο του “Night of the living dead” ένα βήμα πιο μπροστά) μετεωρίτες από το διάστημα ζομποποιούν και χαοποιούν, ενώ μια παράξενη καυστική βροχή πέφτει με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Σαφώς και υπάρχει και πληθώρα άλλων ταινιών όπου δε δίνεται πειστική εξήγηση, απλά παρακολουθεί κανείς με ένα σακουλάκι ποπ κορν τη σφαγή.

Για τη δική σας ταινία διαλέγετε ό,τι θέλετε. Το πιο πιθανό είναι ότι δε θα δοθεί και ιδιαίτερη σημασία. Στην περίπτωση όμως που στήνεται κάποιο παιχνίδι, το οποίο θα κρατάει περισσότερο από 2 ωρίτσες (προφανώς), καλό θα είναι να έχει στηριχτεί σε κάποιο ιστορικό υπόβαθρο. Κάτι που θα αποκαλύπτεται σιγά σιγά και θα ξεκολλάει κάπως τους παίχτες από τις στεγνές δολοφονίες και θα τους αναγκάζει να ψάξουν λίγο παραπάνω για να δουν τι συμβαίνει.

Τι συμβαίνει αλήθεια;

January 9, 2008 Posted by | βασικά περί ζομπιών, ζομποθεωρίες | , , , | Leave a comment