Hunting Zombies

birth of an rpg

Let’s Play Ball!!!!

Ναι, μου πήρε κάνα μήνα να ξανακάνω ποστ σε αυτό το ιστολόγιο. Αλλά το έκανα. Δυστυχώς για εσάς δε θα συνεχίσω σε αυτό το ποστ την ιστορία που έχω αφήσει σε ένα τερατώδες cliffhanger (λίγο πριν τη μάχη). Αφορμή για αυτό το ποστ είναι η εκδήλωσή μας. Ένα μαζικό session λίγο μετά το Πάσχα για να φτιάξουμε λίγο την ιστορία του μετά-ζομποϊού κόσμου μας και να περάσουμε καλά. Έτσι κι αλλιώς, το ιστολόγιο είχε ως αιτία αυτό το καταραμένο το RPG, το Zombie Hunters. Όσοι πιστοί προσέλθετε. (ενημερώστε όμως πρώτα…)

 Reduced: 85% of original size [ 600 x 244 ] – Click to view full image

Αποστολή: Το Μεγάλο Ντέρμπι

ΑΝΣΚ: Ασφάλιση του γηπέδου Γεώργιος Καραϊσκάκης.

Κέντρο Επιχειρήσεων: Safe-Village-1

Το γήπεδο Γ. Καραϊσκάκης επελέγη ως κατάλληλος χώρος για την δημιουργία δευτερευούσης βάσης των Ζόμπι Χάντερς. Η βάση αυτή θα χρησιμοποιηθεί ως βοηθητικό κέντρο επιχειρήσεων και ως μελλοντική διέξοδος προς την θάλασσα.

Για τον σκοπό αυτό αποφασίστηκε η έναρξη των προβλεπομένων ενεργειών για την κατάληψη του παραπάνω χώρου. Οι ενέργειες αυτές είναι:

  • Αναγνώριση της παρούσας κατάστασης του χώρου και της γύρω περιοχής.
  • Διασφάλιση όλων των απαραίτητων εφοδίων και πυρομαχικών για την αποστολή.
  • Εξασφάλιση ασφαλούς μεταφοράς για τις ομάδες που θα λάβουν μέρος.
  • Εξουδετέρωση όλων των απειλών που βρίσκονται στον χώρο και προετοιμασία του εδάφους για την δημιουργία της βάσης.

Πιστεύεις ότι μπορείς να βοηθήσεις? Δείξε μας πόσο ικανός/ή είσαι στο να κρατάς τους νεκρούς… νεκρούς.

Δ/κτης
Captain Anetilas
Οδηγίες προς ναυτιλομένους:

Λεπόν. Όσοι ενδιαφέρεστε:
– Θα το σκεφτείτε καλά ότι θέλετε
– Θα μας ενημερώσετε πως θέλετε
– Θα σκεφτείτε ένα χαρακτήρα. Τα πάντα. Background, γνώσεις, αγάπες, μίση, τι ταινίες του αρέσανε.
– Θα βρείτε κι ένα theme song για αυτό το χαρακτήρα.
– Θα γράψετε μια ιστορία για το χαρακτήρα (όπυ φαίνεται καθαρά η ποζεριά του), min 200 λέξεις και θα μας τη στείλετε μαζί με το background του.
– Θα φτιάξετε το χαρακτήρα όπως σας δείχνει ΕΔΩ και θα μας το στείλετε κι αυτό (ζάρια θα σας αφήσουμε να ρίξετε μόνοι σας – είδατε καλοί που είμαστε; )
– Όλα τα παραπάνω θα πρέπει να τα έχετε κάνει μέχρι την Κυριακή των Βαϊων (δε θυμάμαι πότε πέφτει, δε με νοιάζει)

Διευκρίνισεις:
– Όπλα θα σας δώσουμε εμείς. Λοιπό εξοπλισμό μπορείτε να μας στείλετε τι θέλετε και θα σας πούμε τι θα κρατήσετε.
– Το ηβέντ θα λάβει χώρα το πρώτο Σ/Κ μετά το Πάσχα, νομίζω 3-4 Μαϊου. Για να μην κανονίσετε τίποτα άλλο.
– Το background του χαρακτήρα είναι απείρως σημαντικότερο από τα στατιστικά. Σκεφτείτε ότι αυτό σας δίνει τα Action Points. Οπότε, no background no pozeria

Λετς κικ σαμ άσσιζ. Πλέη μπωλ!!!!!

Advertisements

March 19, 2008 Posted by | Zombie Hunters, the rpg | , , , , | Leave a comment

Για να οργανωνόμαστε λιγάκι

(ξανασυνεχίζουμε από το προηγούμενο)

Η στροφή σε βγάζει στη γνώριμη μικρή πλατεΐτσα. Τα λεωφορεία είναι σταματημένα αλλά οι επιβάτες δε διαμαρτύρονται για την καθυστέρηση. Όχι πως τους νοιάζει άλλωστε. Έχουν άλλα να σκεφτούν, όπως το πώς να ξεγελάσουν τον Άγιο Πέτρο για να τους μπάσει από την Πύλη. Κοιτάς προσεκτικά μέσα μην τυχόν και κάποιος από αυτούς δε μιλάει με τον Άγιο. Κανένας “χασάπης” εδώ. Πάλι καλά.

Ακόμα καλύτερα, κάποιοι από αυτούς είχαν σακίδια. Μια κοπελιά για την ακρίβεια. Μια Hello Kitty ροζ σάκα. Προβληματίζεσαι λίγο, αλλά το μέγεθος είναι ιδανικό. Δεν είναι ώρα για ντροπές. Έτσι κι αλλιώς είσαι μάλλον ο τελευταίος. Προσπαθείς να αγνοήσεις το αιματοπνιγμένο κουφάρι της μικρής όσο βγάζεις την τσάντα από πάνω της και αδειάζεις το περιεχόμενο στο δρόμο. Τα δύο σάντουϊτς τα ξαναχώνεις μέσα. Δεν είναι αρκετά.

Η τύχη σου κρατάει ακόμα πάντως, γιατί το μίνι μάρκετ στη γωνία είχε προλάβει να ανοίξει. Και θα παραμείνει ανοιχτό εις τον αιώνα τον άπαντα. Ή μέχρι να μείνει από στοκ. Τρέχεις γρήγορα μέσα, αλλά σταματάς. Η προσοχή είναι το πρώτο σου μάθημα. Δε φαίνεται να κινείται κάτι. Μια χαρά. Όχι ψέματα. Κάτι κινείται, αλλά δεν το πήρες είδηση. Πέφτει πάνω σου και τα χέρια του ψαχουλεύουν τον πληγωμένο σου λαιμό. Το χασαπομάχαιρο ήταν σε ετοιμότητα (δόξα τω Θεώ!) και το καρφώνεις με μανία όπου βρεις, κατά προτίμηση στο ζόμπι. Κάποια τυχερά χτυπήματα στο κεφάλι και το στήθος το κάνουν να πέσει στα γόνατα και μετά μπρούμυτα στο πάτωμα. Το κλωτσάς μια, έτσι για το καλό και συνεχίζεις στα ενδότερα ΠΟΛΥ προσεκτικά.

Δεν έχεις πολλές απαιτήσεις. Θες φαγητό που θα κρατήσει. Κονσέρβες. Κάνα καπνιστό. Και νερό. Όσο μπορείς να κουβαλήσεις. Τα αναψυκτικά αργότερα. Με την οξύτητα που έχουν θα κρατήσουν περισσότερο από τα ζόμπι. Η τσάντα γεμίζει και ετοιμάζεσαι να βγεις όταν μια ιδέα φωτίζει στο νου σου. “Βρε λες;”

Πηδάς τον πάγκο του ταμείου και κοιτάς τα ράφια του. Ναι! Έχει ένα. Ένα Smith & Wesson Model 686-P σε περιμένει. Και δίπλα του ένα κουτί με καμιά εικοσαριά σφαίρες. Τι τύχη! Τώρα αν είχες ξαναχρησιμοποιήσει περίστροφο, όλα θα ήταν καλύτερα. Βάζεις αυτό που νομίζεις πως είναι η ασφάλεια και το περνάς στη ζώνη σου. Τύφλα να έχει ο Επιθεωρητής Κάλαχαν! Τώρα νιώθεις πιο έτοιμος από ποτέ. Και νιώθεις και μια φαγούρα στο λαιμό. Εκεί που σε δάγκωσε ο ζόμπης.

Διάολε. Δεν πρέπει να μολυνθεί. Παρακαλάς να μην έχει ήδη συμβεί κάτι τέτοιο και, αλαφιασμένος, ορμάς στο διπλανό φαρμακείο. Ίχνος δεν υπάρχει από τη φαρμακοποιό ή τον άντρα της, αλλά δε σε νοιάζει. Αυτό που σε καίει τώρα είναι να βρεις οινόπνευμα, ιώδιο, γάζες, κάναν αντιτετανικό (αν και σίγουρα δεν είναι τέτανος αυτό που έχει το πράμα). Χώνεις ότι μπορείς να χωρέσεις στην τσάντα και πας να την κλείσεις, όταν ακούς ξανά ένα εκνευριστικό σύρσιμο από την πόρτα. Τώρα που προσέχεις περισσότερο είναι πάνω από ένα εκνευριστικό σύρσιμο. Η υποψία επιβεβαιώνεται όταν στρίβεις.

Τρία ζόμπι στριμώχνονται στη στενή, είναι αλήθεια, είσοδο του φαρμακείου. Και έχουν εστιάσει όλο τους το “είναι” σε σένα. Οι στιγμές παγωμάρας περνάνε γρήγορα και βγάζεις το πιστόλι για να τους στείλεις στο διάολο.

κλικκλικκλικκλικ

Βλάκα! Την ασφάλεια. Την ασφάλεια γρήγορα! Φαίνεται τόσο εύκολο στις ταινίες. Παλεύεις με το κουμπάκι και τα ζόμπι σέρνουν τα κουφάρια τους πιο κοντά σου. Τα χέρια σου τρέμουν από την αδρεναλίνη και τα αυτιά σου έχουν φουντώσει. Ή τώρα ή ποτέ. Επιτέλους.

Σηκώνεις το πιστόλι και πυροβολείς. Ένα ζόμπι πέφτει χάμω με μια τρύπα στο κρανίο του. Μια τρύπα που έγινε από πίσω, με άλλα λόγια όχι από σένα. Το κουράγιο προστίθεται σε αυτά που νιώθεις αυτή τη στιγμή και ορμάς σε ένα από τα άλλα δύο με το χασαπομάχαιρο την ώρα πουμε την άκρη του ματιού σου βλέπεις μια βαριοπούλα να συνθλίβει το κεφάλι του δεύτερου, διακοσμώντας το φαρμακείο με λίγα ακόμα μυαλά.

Προέκταση της βαριοπούλας είναι ένα μυώδες χέρι και προέκταση του χεριού ένα γεροδεμένο σώμα. Σε βοηθάει να ξεμπλέξεις με το τρίτο ζόμπι και σε χαιρετάει.

“Γεια χαρά πατριώτη. Βαγγέλης εδώ. Βαγγέλης Μάντουρας. Φαίνεται πως ο Γέροντας είχε δίκιο. Έλα. Έχω ασφαλές μέρος κοντά…

(to be continued also…)

Φαγητό, νερό, ιατροφαρμακευτικό υλικό, ΟΠΛΑ, ασφαλές μέρος, παρέα. Δε χρειάζεσαι πολλά. Α! και εξάσκηση.

February 7, 2008 Posted by | Zombie Hunters, the rpg, zombie story | , , | 3 Comments

Η αρχή του πολιτισμού.

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Τα δόντια του ζόμπι καρφώνονται στο λαιμό σου. Φαίνεται πως θα πεθάνεις. Η αδρεναλίνη όμως έχει άλλη άποψη. Μαζεύεις όση δύναμη έχεις, δυναμωμένος από τον πόνο και το φόβο του θανάτου και σπρώχνεις τον πρώην χασάπη μακριά από το λαιμό σου προτού τα δόντια του χωθούν πολύ βαθιά στη σάρκα σου. Δεν έχει συνηθίσει φαίνεται τη νέα του κατάσταση, γιατί χάνει την ισορροπία του και ξαπλώνει φαρδύς πλατύς στα πλακάκια. Ένα χασαπομάχαιρο τραβάει την προσοχή σου. Με τη σειρά σου, το τραβάς κι εσύ από την τάβλα που ήταν καρφωμένο και πετάγεσαι τρέχοντας έξω.

Και τώρα; Τι κάνεις…;

Έλα ντε! Πρέπει να επιβιώσεις. Δεν είναι στη φύση σου να κάτσεις να αποθάνεις σαν το σκυλί στ’αμπέλι. Χρειάζεται να προμηθευτείς τα απαραίτητα. Τροφή, νερό, φροντίδα για την πληγή σου, ίσως ένα καλύτερο όπλο από το μαχαίρι. Κάτι μακρύτερο. Και πάνω από όλα, χρειάζεσαι βοήθεια. Έναν ακόμα ζωντανό. Στρίβεις στη γωνία και αρχίζεις την πραγματική περιπέτεια της ζωής σου…

Είναι πράγματι σαν να ξεκινάει ο πολιτισμός από την αρχή, αλλά σε άλλα πλαίσια. Ας κάτσουμε να το σκεφτούμε λιγάκι. Αρχικά ήταν οι πίθηκοι (ΝΑΙ, είμαστε οπαδοί της εξέλιξης). Καλά, ας αφήσουμε τους πιθήκους και ας πιάσουμε τους Homo Sapiens. Νομαδικές φυλές, ολιγάριθμες κοινότητες που μετακινούνταν από περιοχή σε περιοχή αναζητώντας τα απαραίτητα για να ζήσουν. Η ανάγκη να προστατευτούν τους ώθησε να δημιουργήσουν αυτές τις κοινότητες. Η ισχύς εν τη ενώσει. Μικρότερες κοινότητες καταλάβαιναν την ανάγκη μεταξύ τους συνεργασίας και ενώνονται σε μεγαλύτερες. Κάποιες βρίσκουν ένα όμορφο μέρος κοντά σε νερό και άλλες πηγές, προστατευμένο και καλλιεργούν τη γη. Ίσως να φτιάχνουν και πρόχειρες οχυρώσεις για να προστατευθούν από αγρίμια ή εχθρικές φυλές που θέλουν το νερό τους. Όσο καλύτερα και ασφαλέστερα ζουν εκεί τόσο αυξάνεται και ο αριθμός άλλων ατόμων που θα θέλουν να ζήσουν μαζί τους. Ο μικρός οικισμός γίνεται πλέον μια πόλη όπου ζουν τεχνίτες, παραγωγοί, πολεμιστές. Και αυτή η πόλη ψάχνει επικοινωνία με άλλες πόλεις. Ο πολιτισμός έχει μπει στο δρόμο του.

Χρειάζεται να κάνουμε παραλληλισμό με την κατάσταση που έχουμε τώρα; Μάλλον ναι… Λοιπόν, οι επιζώντες αρχικά τα βγάζουν πέρα μόνοι τους. Συναντώντας άλλους όμως συνεργάζονται και μετακινούνται συνεχώς από ασφαλές μέρος σε ασφαλέστερο μέρος φροντίζοντας για προμήθειες και προστασία από τα ζόμπι (πρώτοι νομάδες). Οι ομάδες αυτές μεγαλώνουν συνεχώς μέχρι που φτάνουν σε ένα σημείο όπου είναι αρκετά δυνατές για να αντιμετωπίσουν τη μέση ζομποαπειλή. Βρίσκουν λοιπόν ένα καλό μέρος και αρχίζουν να το οχυρώνουν (πρώτοι οικισμοί). Σιγά σιγά είτε ψάχνουν είτε τους βρίσκουν άλλοι επιζώντες, μεμονωμένοι ή σε ομάδες και ο πληθυσμός του οικισμού αυξάνεται. Οι οχυρώσεις βελτιώνονται και ο οικισμός είναι πλέον μια αυτάρκης μικρή πόλη μέσα στα ερείπια. Ο πολιτισμός έχει ξαναμπεί στο δρόμο του.

Μια τέτοια κοινότητα έχει ξεκινήσει στα Σεπόλια, υπό την αρχηγία του Captain Anetilas (περισσότερα για αυτόν στο μέλλον). Είναι το Safevillage-1 και αντιστέκεται και θα συνεχίσει να αντιστέκεται στους κατακτητές ζόμπι. Πολύ καλά οργανωμένο, με προμήθειες για μήνες πολιορκίας, ασφαλίζει συνεχώς την περιοχή γύρω του. Παράλληλα ψάχνει για ζωντανούς σε μια προσπάθεια να αυξήσει την ισχύ του και να αναγεννήσει την κοινωνία. Αν όλα πάνε καλά, σε μερικά χρόνια θα μπορέσει να στήσει περισσότερες κοινότητες και να έρθει σε επικοινωνία με άλλες που ήδη υπάρχουν.

Αλλά για την ώρα, πρέπει να επιζήσει.

January 26, 2008 Posted by | Zombie Hunters, the rpg | , , | Leave a comment

Ο χρόνος φεύγει – τα ζόμπι έρχονται

Επιτέλους βρήκαμε σκοπό ζωής για το εν λόγω blog – ιστολόγιο κατά τους λάτρες της Ελληνικής. Θα σας μιλάμε για ζόμπι και πιο συχνά για τα ζόμπι που θα καταλάβουν την υφήλιο στο επερχόμενο rpg και τι μπορείτε να κάνετε για να τα αντιμετωπίσετε.

Για να μη σας δημιουργούμε όμως τεράστιες προσδοκίες (αν και θα έπρεπε, καθότι μιλάμε για υπερπαραγωγή) οφείλω να σας πω ότι η δημιουργία του εν λόγω rpg προχωράει με κοσμικούς ρυθμούς λόγω κατοχής ζωής από τους τρελαμένους που το δουλεύουμε (κοινώς, “έχουμε και ζωή ρεεεε”).

Για τι πράγμα μιλάμε όμως; Όπως είπαμε, ένα rpg (ρόουλ πλέηινγκ γκέιμ) με θέμα ζόμπι που έχουν επικρατήσει στον κόσμο και έχουν φάει σχεδόν ό,τι δεν είναι πράσινο και μυρίζει και κάποιους κακόμοιρους επιζώντες (μη πράσινους, αλλά που σίγουρα μυρίζουν) οι οποίοι προσπαθούν να βγάλουν άκρη… και τη μέρα. Η ιδέα του συγκεκριμένου παιχνιδιού έπεσε στο άσχετο σαν ένα τόπικ σε ένα forum, κάπου δυο χρόνια πριν, το 2006. Ο ενθουσιασμός που παρατηρήθηκε οδήγησε στη δημιουργία ενός σετ κανόνων για να μπορεί να μεταφερθεί η θεωρία στο τραπέζι υπό τη μορφή επιτραπέζιου rpg (ΠΥΡ για τους λάτρεις της Ελληνικής). Πέρα από τους βασικούς κανόνες στήθηκε ιστορικό υπόβαθρο και ένα setting στο οποίο οι κύριοι χαρακτήρες ήταν άτομα του συγκεκριμένου forum.

Μέχρι σήμερα, η συγκεκριμένη κοινότητα έχει διοργανώσει διάφορα sessions και campaigns του παιχνιδιού (πάντα με γνωστούς και φίλους), το οποίο βρίσκεται στα σπάργανα. Παράλληλα κάποιοι από εκεί μέσα αποφάσισαν να επεκτείνουν τη σκελετώδη μορφή του παιχνιδιού και να του δώσουν σάρκα και πνοή ώστε κάποια στιγμή να αποκτήσει και το δικό του ολοκληρωμένο βιβλίο κανόνων (σε pdf βέβαια, ούτε λεφτάδες είμαστε ούτε οικονομικές βλέψεις έχουμε).

Αυτή λοιπόν την προσπάθεια θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω μέσα από δω. Χθες έγινε το πρώτο βήμα οργάνωσης. Από αύριο αρχίζουμε να συζητάμε για κάνα δίμηνο μέχρι να ξανακαταφέρουμε να συναντηθούμε. Τσίαρς!

December 9, 2007 Posted by | Zombie Hunters, the rpg | , , , | 1 Comment