Hunting Zombies

birth of an rpg

Αυξάνεστε και πληθύνεστε (ελεγχόμενα)

disclaimer: Ως blog δεν έχουμε τίποτα με τους Εβραίους. Απλά ο Μάντουρας είναι κομματάκι αντισιωνιστής και Ελληνάρας. Για αυτό παρακαλούμε να μη μας καταγγείλετε. Μια ιστορία γράφουμε οι καημένοι.

(ξαναματασυνεχίζουμε από το προηγούμενο)

Η φαγούρα στο λαιμό σου γίνεται πιο έντονη και με δυσκολία συγκρατείς το χέρι σου να μην ξύσει την πληγή. Η προσπάθεια σε έχει απορροφήσει τόσο, ώστε δεν ακούς τον Μάντουρα που τόση ώρα σου μιλάει. Είναι όμως αρκετά ήσυχα εδώ πάνω. Και η Αθήνα φαίνεται τόσο γαλήνια όπως πάντα. Από ψηλά νόμιζες πάντοτε πως ήταν απλά μια μοκέτα, χωρίς ζωή. Τώρα φαίνεται πως η παρομοίωση πήρε σάρκα και όστα. Γκρίζα σάρκα και σάπια οστά. Ο Μάντουρας συνέχιζε:

“…ρω τι γίνεται με το Στρατό. Χθες το βράδυ έβλεπα λάμψεις και άκουγα βροντές από τη μεριά του Συντάγματος, αλλά σταμάτησαν πριν ξημερώσει. Να δούμε τι θα φανεί σήμ… Εεεε!Με προσέχεις καθόλου που σου μιλάω; Συνέχισε έτσι και τον επόμενο Εβραίο θα τον καταλάβεις αφού σου έχει κόψει το κεφάλι.” Τα μάτια του πέφτουνε στην πληγή σου και μεγαλώνουν τόσο που νομίζεις ότι θα πεταχτούνε και θα σε χτυπήσουνε στο λαιμό. “Τι σκατά έχεις εκεί; Τέτοιος στο έκανε; Και γιατί τόσην ώρα δεν έχειςβάλει κάτι πάνω; Θες να πεθάνεις; Ή χειρότερα, θες να γίνεις τέτοιος;”

Με γρήγορες κινήσεις ανοίγει τη Hello Kitty στα δύο και βγάζει από μέσα ιώδιο, γάζες και έναν αντιτετανικό ορό. Αφού σου ξεπλύνει την πληγή με οινόπνευμα που είχε δίπλα του βάζει με λίγο βαμβάκι ιώδιο και σε τυλίγει γερά με μια γάζα. Όσο σου παρέχονταν οι πρώτες βοήθειες (που με την καθυστέρηση ήταν περίπου τέταρτες) προσπαθούσες να καταλάβεις γιατί τόση ώρα δεν έκανες κάτι ο ίδιος. Καμιά λογική εξήγηση όμως δε σε ικανοποιεί και το αφήνεις να πέσει.

“κρρρρτ! κρρρρτ! χσσσσς!…νεί κανείς; Επαναλαμβάνω, με λαμβάνει κανείς; Απαντήστε γιατί χανόμαστε!”

Ο ασύρματος της αστυνομίας που καθόταν τόση ώρα σιωπηλός πάνω σε μια κούτα ΝΟΥΝΟΥ ξαφνικά αναθάρρησε και άρχισε να φτύνει πανικό. Ελεγχόμενο πανικό όμως. Ο σωματώδης οικοδόμος τον πιάνει και προσπαθεί να απαντήσει. “Έλα πατριώτη. Σε ακούμε! Πού είσαι να έρθουμε; Δόξα τω Θεώ, κι άλλος ζωντανός!”

Η κακή διάθεση που είχες υποχωρεί μαζί με τη φαγούρα στο λαιμό σου. Τελικά είστε περισσότεροι από δύο. Και σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλοι! Αν καταφέρνατε να μαζευτείτε και να οργανωθείτε θα αυξάνονταν κατά πολύ οι πιθανότητες επιβίωσης. Ο Μάντουρας σε κόβει από τις σκέψεις σου, πάλι, και σε τραβάει από το χέρι να σηκωθείς.

“Έλα πατριώτη, ξέρω που είναι. Δεν είναι πολύ μακριά. Άρπα το λοστάρι και πάμε να τον μαζέψουμε.” Κάνεις όπως σου λέει. Ο λοστός σου φαντάζει πολύ πιο εύχρηστος και αποτελεσματικός από το χασαπομάχαιρο, το οποίο περνάς στη ζώνη σου έτσι κι αλλιώς. Φοράς και τη σάκα με τις προμήθειες και τρέχεις να προλάβεις το Μάντουρα.

Σε κατεβάζει από το λόφο προσεκτικά και ξαναμπαίνετε σε κατοικημένη περιοχή. Ο ήλιος είναι ακόμα ψηλά, πάνω από τα Τουρκοβούνια, όταν στρίβετε σε ένα στενό του Ψυχικού. Στα κάγκελα ενός σπιτιού βρίσκονται καρφωμένα κάποια ζόμπι, πιθανόν προϊόν της αντίστασης κάποιου κατοίκου. Μιας αντίστασης όμως που δεν κράτησε πολύ. Η πόρτα του σπιτιού είναι ανοιχτή (σπασμένη για την ακρίβεια) και το ξεραμένο αίμα που κύλησε μοιάζει με τεράστια γλώσσα, που σας τη βγάζει το σπίτι. Το προσπερνάτε γρήγορα, μην τυχόν και ξεράσει τίποτα αχώνευτο. Το πεζοδρόμιο όμως που βρίσκεστε δεν είναι και σε ευτυχέστερη κατάσταση. Άνθρωποι (όχι πια) με τις κοιλιές τους ανοιγμένες και τα σωθικά τους άφαντα, άνθρωποι (οχι πια) κομένοι στα δύο, παιδιά (όχι πια) με το πρόσωπο κιμά και χωρίς τα χέρια τους…

Και στο βάθος κήπος. Ένας καμένος κήπος βασικά. Μπροστά από ένα καμένο σπίτι και κάτω από δύο καμένα αυτοκίνητα. Το μαύρο κυριαρχεί. Σύμφωνα με το Μάντουρα, εκεί πρέπει να είναι και ο επιζών. Ένας πυροσβέστης σου λέει και αρχίζει να ψάχνει για οτιδήποτε κινούμενο. Κάνεις το ίδιο και κερδίζεις. Βλέπεις κάτι να κουνιέται πίσω από μια κολώνα. Μαύρο κι αυτό, όπως και ο χώρος. Περπατάει κανονικά, οπότε αποκλείεις το ζόμπι και του φωνάζεις. Κερδίζεις μια φάπα από το Μάντουρα για αυτό, αλλά πέτυχες το σκοπό σου. Η μαύρη φιγούρα σας πλησιάζει και σηκώνει τα χέρια της.

“Γεια σου πατριώτη! Χαίρομαι που βλέπω κι άλλον ζωντανό!” τον χαιρετάει ο Μάντουρας.

“Γεια. Πύρρος εδώ. Μήπως είδατε ένα πυροσβεστικό και άλλους πέντε πυροσβέστες; Ορκίζομαι ότι ήταν μαζί μου πριν λίγο.”

Ετοιμάζεσαι να του απαντήσεις αρνητικά, όταν ακούς το γνώριμο πια εκνευριστικό σούρσιμο στα αριστερά σου.

Είναι πέντε πυροσβέστες. Χωρίς το πυροσβεστικό…

(to be continued)

February 15, 2008 Posted by | zombie story | , , , | 3 Comments